Ahanzturaren Hilobia
Odolezko mantuz estali du
gauak ilargia.
Sugarren haserreak
lurraren beroa esnatu du.
Azken aroaren lehen eguna iritsi da.
Hondamena eta sarraskiaren iraultza
fededunen munduan gailendu da.
Odolezko errekek
Baso eta ibarrak estali dituzte.
Enbor eta harrizko uholdearen amorruak,
aurretik eraman ditu kristauen gorputzak,
aurretik eraman ditu ikararen itsasora.
Haizearen zakarrak,
Gorputz kiskalien atalak daramatza,
lurruzpeko ahanzturaren hilobira.
Euriaren ziztadak
zoramena barreiatu du
gorputz abailduen arimen barrena.
Eromena, etsipena.
Mariren begien dirdirak
egunsenti berriari eman dio bide.
O Túmulo do Esquecimento
Coberto de manto de sangue
a noite é a lua.
Os primeiros rugidos
acordaram o calor da terra.
Chegou o primeiro dia da última era.
A ruína e a revolução do massacre
se impuseram no mundo dos fiéis.
Rios de sangue
cobriram florestas e vales.
A fúria da inundação de troncos e pedras,
levou os corpos dos cristãos,
levou-os para o mar do terror.
Os ventos sujos,
carregam partes dos corpos queimados,
para o túmulo do esquecimento subterrâneo.
As picadas da chuva
espalharam a loucura
dentro das almas dos corpos desfalecidos.
Loucura, desespero.
O brilho dos olhos de Maria
abriu caminho para um novo amanhecer.