Laululilja
Ihmisiä tulee ja menee.
Kaikki ohi kävelee.
Mun sydämeni satelee.
Älä tuu tai se sut kastelee.
Kaikki on niin raskasta,
luonto täyttyy paskasta.
Jotenkin se aina menee niin,
mä hukun varjoihin piteneviin.
Ja niin, mä kaipaan laululiljaa.
Lalalalalaaa...
Kun oltiin ihan hiljaa.
Lalalalalaaa...
Mä kaipaan laululiljaa.
Mä laitan kellon kesäaikaan,
muistelen lapsuuden taikaa.
Kun apupyörät otettiin pois,
vielä niitä tarvinnut ois.
Mä palaan niihin suvivirsiin,
kun rakastuttiin kaikki Kirsiin.
Hei pikkupojat jääkää kotiin,
älkää menkö uusiin sotiin.
Ja niin, mä kaipaan laululiljaa
Lalalalalaaa...
Kun oltiin ihan hiljaa
Lalalalalaaa...
Mä kaipaan laululiljaa
Lalalalalaaa...
Kun aika kulki pikkuhiljaa
Lalalalalaaa...
Mä kaipaan laululiljaa
Lírio do Canto
Gente vem e vai.
Todos passam por aqui.
Meu coração tá chovendo.
Não vem ou isso te molha.
Tudo é tão pesado,
a natureza tá cheia de merda.
De algum jeito sempre é assim,
me afogo nas sombras que vão se alongando.
E assim, eu sinto falta do lírio do canto.
Lalalalalaaa...
Quando estávamos bem quietos.
Lalalalalaaa...
Eu sinto falta do lírio do canto.
Eu coloco o relógio no horário de verão,
lembrando da mágica da infância.
Quando as rodinhas foram tiradas,
eu ainda precisava delas.
Eu volto para aqueles hinos de primavera,
quando todos se apaixonaram pelas Kirsis.
Ei, meninos, fiquem em casa,
não vão pra novas guerras.
E assim, eu sinto falta do lírio do canto.
Lalalalalaaa...
Quando estávamos bem quietos.
Lalalalalaaa...
Eu sinto falta do lírio do canto.
Lalalalalaaa...
Quando o tempo passava devagarinho.
Lalalalalaaa...
Eu sinto falta do lírio do canto.