Absta
Pusto jest, gdy jesteś sama
Łykasz pestki z nudów już
Przyjaciółki poszły precz
Chcesz rozkwitnąć dziś, ale gdzie jest szkło
Rozdzierasz w sobie ten ból i mówisz nigdy więcej
Rozdzierasz w sobie. Boli mnie, boli ciebie, boli mnie.
Oddychasz śmiercią, a jednak boli
Udeptane słowa
Zimno, zimno jest.
Niespokojna, cała drżąca, zapłakana, przerażona
Rozdzierasz w sobie... boli mnie
Chwytasz serce, jeszcze bije.
Płaczesz śmiechem. Żyjesz śmiercią
Abstenção
Está vazio quando você está sozinha
Você come as sementes de tédio já
As amigas foram embora
Quer florescer hoje, mas onde está o espelho
Você rasga essa dor dentro de você e diz nunca mais
Você rasga dentro de si. Me dói, te dói, me dói.
Você respira a morte, mas ainda assim dói
Palavras pisoteadas
Frio, está frio.
Inquieta, toda tremendo, chorando, apavorada
Você rasga dentro de si... me dói
Você agarra o coração, ainda bate.
Chora de riso. Você vive a morte.