Het eeuwige verlangen
Hij wacht elke dag bij de grote poort
Maar de kans dat ze komen is maar klein
Hij lacht naar elke auto die binnenkomt
En hij huilt van geluk als zij het zijn
Die ene keer in de veertien dagen
Daar wacht ie op, zonder klagen
Met een eindeloos geduld
Het eeuwige verlangen wordt nooit vervuld
Hij woont al twintig jaar op het paviljoen
Maar dat zegt 'm niets, zo'n getal
Hij moet elke dag z'n werk doen
En meteen daarna zie je 'm al
Staat ie weer heel bedeesd
Te wachten, want hij weet niet meer
Dat ze gisteren al zijn geweest
Het eeuwige verlangen dat nooit geneest
En zijn ouders zijn al lang bejaard
Dus het duurt nog maar een poos
Dan staat ie voor altijd tevergeefs
Te zwaaien naar de auto's
Bij de poort kun je 'm altijd zien
Al zal hij binnenkort misschien
Nooit meer huilen van geluk
Het eeuwige verlangen
O Desejo Eterno
Ele espera todo dia na grande porta
Mas a chance de eles virem é bem pequena
Ele sorri para cada carro que entra
E chora de felicidade quando é um deles
Aquela única vez a cada quinzena
É nisso que ele espera, sem reclamar
Com uma paciência sem fim
O desejo eterno nunca se realiza
Ele mora há vinte anos no pavilhão
Mas isso não significa nada pra ele, esse número
Ele precisa trabalhar todo dia
E logo depois você já o vê
Lá está ele, bem tímido
Esperando, pois já não sabe mais
Que eles já vieram ontem
O desejo eterno que nunca se cura
E seus pais já estão bem velhinhos
Então não deve demorar muito
Logo ele estará para sempre em vão
Acenando para os carros
Na porta você sempre pode vê-lo
Embora em breve talvez
Nunca mais chore de felicidade
O desejo eterno.