395px

Espera, até que fique estranho e quieto

Rainhard Fendrich

Wart, Bis Hamlich Wird Und Still

Wart', bis hamlich wird und still,
und keiner mehr was will,
weil's d' nix mehr zum Verschenken hast.

Wart', bis jeder langsam geht,
und trotzdem keiner fehlt,
weil's d' niemand mehr zum Reden brauchst.

Wart', bis jeder Glanz verblaßt,
die Kraft dei Hand verlaßt,
erst dann gedeiht
in dir vielleicht Zufriedenheit

Wart', bis di kei Neugier quält
und nur die Wahrheit zählt,
die man alleinig finden muß.

Das Blut wird mir dann schwach,
die Aug'n wer'n hell und wach
und seh'n viel weiter als vorher.

Wer kann dir noch was erzähl'n,
oder den Weg verstell'n?
Du kannst dein Ziel nimmer verfehl'n

Wart', am End darfst du vielleicht,
solang dei Zeit no reicht,
a noch a kloanes bisserl glücklich sein,
a kloanes bisserl glücklich sein.

Espera, até que fique estranho e quieto

Espera, até que fique estranho e quieto,
e que ninguém mais queira nada,
porque você não tem mais nada pra dar.

Espera, até que cada um vá devagar,
e mesmo assim ninguém falte,
porque você não precisa mais de conversa.

Espera, até que todo brilho se apague,
a força da sua mão se vá,
só então pode brotar
em você talvez a satisfação.

Espera, até que a curiosidade não te torture
e só a verdade conte,
que você tem que encontrar sozinho.

O sangue vai ficar fraco,
os olhos vão brilhar e ficar alertas
e ver muito mais do que antes.

Quem pode te contar algo ainda,
ou te desviar do caminho?
Você não pode mais errar seu destino.

Espera, no final talvez você possa,
contanto que seu tempo ainda dê,
ser um pouquinho feliz,
ser um pouquinho feliz.