Ik nodig ze uit
Waarom herken ik altijd de solitaire prins
Met zijn glimlachende gang in het spitsuur
Waarom herken ik altijd de morgenkoningin
Als ze verdwaald is
En ze mij aankijkt om een vuurtje
Waarom herken ik altijd de allerjongste koning
Als hij gluurt door de hekken van het speelkwartier
Waarom herken ik altijd de verwaaide keizerin
Aan de haven met haar ogen op 'blijf weg, laat me hier'
Waarom verduur ik altijd de patser-bastaard in het lawaai
Met zijn moppen van het oude lendewater
Waarom verzwijg ik altijd de valstrik, die ik verfomfaai
Om de mond te snoeren van een voze prater
Waarom kroon ik altijd 't geluk in oude lompen
Waarom strooi ik mijn bloemen op de straten
Om zo de donkere weg te wijzen naar mijn warm kasteel
Want dat ligt nu zo verlaten
Eu os convido
Por que sempre reconheço o príncipe solitário
Com seu sorriso na hora do rush
Por que sempre reconheço a rainha da manhã
Quando ela está perdida
E me olha pedindo uma luz
Por que sempre reconheço o rei mais jovem
Quando ele espreita pelas grades do parquinho
Por que sempre reconheço a imperatriz desleixada
No porto com seus olhos dizendo 'sai fora, me deixa aqui'
Por que sempre aguento o cara metido no barulho
Com suas piadas do velho tempo
Por que sempre ignoro a armadilha que eu desfaço
Para calar a boca de um falador chato
Por que sempre coro o sucesso em trapos velhos
Por que jogo minhas flores nas ruas
Para assim apontar o caminho escuro até meu castelo quente
Porque agora ele está tão abandonado