Het dorp
Thuis heb ik nog een ansichtkaart
Waarop een kerk, een kar met paard
Een slagerij, J. Van der Ven
Een kroeg, een juffrouw op een fiets
Het zegt u hoogst waarschijnlijk niets
Maar het is waar ik geboren ben
Dit dorp, ik weet nog hoe het was
De boerenkinderen in de klas
Een kar die ratelt op de keien
Het raadhuis met een pomp ervoor
Een zandweg tussen koren door
Het vee, de boerderijen
En langs het tuinpad van mijn vader
Zag ik de hoge bomen staan
Ik was een kind en wist niet beter
Dan dat het nooit voorbij zou gaan
Wat leefde ze eenvoudig toen
In simpele huizen tussen groen
Met boerenbloemen en een heg
Maar blijkbaar leefde ze verkeerd
Het dorp is gemoderniseerd
En nou zijn ze op de goeie weg
Want ziet hoe rijk het leven is
Ze zien de televisiequiz en wonen in betonnen dozen
Met flink veel glas dan kun je zien
Hoe of het bankstel staat bij Mien
En d'r dressoir met plastic rozen
En langs het tuinpad van mijn vader
Zag ik de hoge bomen staan
Ik was een kind en wist niet beter
Dan dat het nooit voorbij zou gaan
De dorpsjeugd klikt wat bij elkaar
In minirok en beatlehaar
En joelt wat mee met beatmuziek
Ik weet wel, het is hun goede recht
De nieuwe tijd, net wat u zegt
Maar het maakt me wat melancholiek
Ik heb hun vaders nog gekend
Ze kochten zoethout voor een cent
Ik zag hun moeders touwtje springen
Dat dorp van toen, het is voorbij
Dit is al wat bleef voor mij
Een ansicht en herinneringen
Toen ik langs het tuinpad van mijn vader
De hoge bomen nog zag staan
Ik was een kind hoe kon ik weten
Dat dat voorgoed voorbij zou gaan
A Vila
Em casa eu ainda tenho um cartão postal
Com uma igreja, uma carroça com cavalo
Um açougue, J. Van der Ven
Um bar, uma moça de bicicleta
Isso provavelmente não diz nada pra você
Mas é onde eu nasci
Essa vila, eu ainda lembro como era
As crianças do campo na sala de aula
Uma carroça rangendo nas pedras
A prefeitura com uma bomba na frente
Um caminho de terra entre os milhos
O gado, as fazendas
E ao longo do caminho do meu pai
Eu vi as árvores altas de pé
Eu era uma criança e não sabia de nada
A não ser que nunca ia acabar
Como era simples a vida então
Em casas simples entre o verde
Com flores do campo e uma cerca
Mas aparentemente viveram errado
A vila foi modernizada
E agora estão no caminho certo
Porque veja como a vida é rica
Eles assistem ao quiz na televisão e moram em caixas de concreto
Com bastante vidro, dá pra ver
Como o sofá está na casa da Mien
E o aparador dela com rosas de plástico
E ao longo do caminho do meu pai
Eu vi as árvores altas de pé
Eu era uma criança e não sabia de nada
A não ser que nunca ia acabar
A juventude da vila se junta
Com minissaia e cabelo estilo beatle
E gritam junto com a música pop
Eu sei, é um direito deles
O novo tempo, como você diz
Mas isso me deixa um pouco melancólico
Eu conheci os pais deles
Eles compravam alcaçuz por um centavo
Eu vi as mães pulando corda
Aquela vila de antes, já era
Isso é tudo que sobrou pra mim
Um cartão postal e lembranças
Quando eu passei pelo caminho do meu pai
E ainda vi as árvores altas de pé
Eu era uma criança, como eu poderia saber
Que isso ia acabar pra sempre