Maria
Maria zit aan de gracht
't Is middag en stil - in Courts Mahler te lezen
Ze zou zo graag de gravin willen wezen
Die, bleek van smart, op haar minnaar wacht
Het theelicht, de lamp, het behang met de rozen
Tekens van 'net als bij moeder' voor jonge matrozen
Die buiten passeren en grijnzen
En fluiten naar haar
Maria kijkt niet op, de gravin die wacht
Ze slaat de bladzij om en lacht
Maria zit voor het raam
De gracht wordt een park in het maanlicht met bomen
Ze wacht op 't bordes tot het rijtuig zal komen
Langs de vijver, over de oprijlaan
De baron met zijn mantel van zij komt gereden
De paarden staan stil en ze gaat naar beneden
Ze valt in zijn armen en buiten staat eenzaam
Een man op de gracht
Maria kijkt niet op, nu komt de nacht
Ze slaat de bladzij om en lacht
Maria ziet zijn gezicht
Een man met zijn kraag op laat geld zien en tanden
Het boek glijdt omlaag op de grond naar beneden
Ze knikt en doet de gordijnen dicht
Ze laat hem begaan met zijn starende ogen
En zijn ruwe onhandige lichaam
Van eindelijk eens mogen
En over zijn schouder staart ze
Naar 't bonte behang
Die rozen heeft hij voor haar meegebracht
Ze sluit haar ogen en ze lacht
Maria
Maria está sentada à beira do canal
É meio-dia e tá tranquilo - lendo Courts Mahler
Ela gostaria tanto de ser a condessa
Que, pálida de dor, espera por seu amante
A luz de chá, a lâmpada, o papel de parede com rosas
Sinais de 'como na casa da mãe' para jovens marinheiros
Que passam lá fora e sorriem
E assobiam pra ela
Maria não olha pra cima, a condessa que espera
Ela vira a página e ri
Maria está na janela
O canal vira um parque sob a luz da lua com árvores
Ela espera na entrada até a carruagem chegar
Pela beira do lago, pela entrada principal
O barão com seu manto de seda chega montado
Os cavalos param e ela desce
Ela cai em seus braços e lá fora está sozinho
Um homem à beira do canal
Maria não olha pra cima, agora vem a noite
Ela vira a página e ri
Maria vê o rosto dele
Um homem com a gola levantada mostra dinheiro e dentes
O livro escorrega e cai no chão
Ela acena e fecha as cortinas
Ela deixa ele agir com seus olhos fixos
E seu corpo rude e desajeitado
Finalmente podendo
E por cima do ombro ela olha
Para o papel de parede colorido
Essas rosas ele trouxe pra ela
Ela fecha os olhos e ri