395px

A Luta na Montanha

Rokkurró

Hetjan á fjallinu

Hugrekkið glampaði í augum hans
og hendurnar hættu að skjálfa.
Hátt settu marki skyldi hann ná
hæðina skyldi hann loks sigra.

Leiðina þekkti sem lófa sinn
og lengdina vissi upp á hár.
Ferðin auðveld var ásýndar
en erfiðust hugsunin sjálf.

Á fjallinu miðju hann hjartað fann
fastar slá en fyrr.
Í eitt augnablik hann aftur leit
þá angistin hetjuna greip.

Vindbarinn tróndi toppnum á
tárvotur brosti breitt.
Í dag hafði hann sigrað sjálfan sig
sína þyngstu þraut hafði leyst.

A Luta na Montanha

A lembrança brilhava em seus olhos
E as mãos pararam de tremer.
Ele deveria alcançar a meta
E finalmente conquistar o cume.

Conhecia o caminho como a palma da mão
E sabia a distância de cor.
A viagem parecia fácil à primeira vista
Mas o mais difícil era a própria mente.

No meio da montanha, ele encontrou seu coração
Mais firme do que antes.
Por um instante, ele olhou para trás
E a angústia o agarrou como um herói.

O vento soprava forte no topo
E ele sorria, todo molhado de lágrimas.
Hoje, ele havia vencido a si mesmo
E superado seu maior desafio.

Composição: