Hún
Börnin grétu gleðitárum
því hún var komin aftur.
Sú sem allir elskuðu
endurheimt úr helju.
Fræknar voru sögurnar
frá öllum heimsins löndum.
Ljóslifandi myndirnar
spruttu úr hennar orðum.
En bara ef hún
hefði séð inn í huga þeirra.
Fundið sorgina
sem deyft hafði allt.
Bara ef hún fyndi vonleysið
sem fyllti þau
hefði hún strax í stað
hætt að skína.
Síðla kvölds er sögum lauk
börnin tóku að þagna.
Innst í hjörtum vissu þau
á morgun yrði hún farin.
Ela
As crianças choraram de alegria
pois ela havia voltado.
Aquela que todos amavam
retornada do inferno.
As histórias eram corajosas
vindo de todos os cantos do mundo.
As imagens vívidas
brotavam de suas palavras.
Mas só se ela
tivesse olhado em suas mentes.
Encontrado a tristeza
que havia apagado tudo.
Só se ela encontrasse o desespero
que os preenchia
ela teria imediatamente
parado de brilhar.
No final da noite, as histórias acabaram
as crianças começaram a silenciar.
No fundo dos corações, sabiam
que amanhã ela partiria.