Porto Sentido
Quem vem e atravessa o rio
Junto à serra do Pilar
Vê um velho casario
Que se estende até ao mar
Quem te vê ao vir da ponte
És cascata, são joanina
Erigida sobre um monte
No meio da neblina
Por ruelas e calçadas
Da Ribeira até à Foz
Por pedras sujas e gastas
E lampiões tristes e sós
E esse teu ar grave e sério
Num rosto de cantaria
Que nos oculta o mistério
Dessa luz bela e sombria
Ver-te assim abandonado
Nesse timbre pardacento
Nesse teu jeito fechado
De quem mói um sentimento
E é sempre a primeira vez
Em cada regresso a casa
Rever-te nessa altivez
De milhafre ferido na asa
Porto Sentido
Wie komt en de rivier oversteekt
Naast de Serra do Pilar
Ziet een oud huis
Dat zich uitstrekt tot aan de zee
Wie jou ziet komen van de brug
Jij bent een waterval, een São João
Opgebouwd op een heuvel
Te midden van de nevel
Door steegjes en trottoirs
Van de Ribeira tot de Foz
Over vieze en versleten stenen
En treurige, eenzame lantaarns
En die ernstige, zware blik
Op een gezicht van natuursteen
Die ons het mysterie verbergt
Van dat mooie, duistere licht
Jou zo verlaten te zien
In die grauwe tint
In jouw gesloten houding
Van iemand die een gevoel maalt
En het is altijd de eerste keer
Bij elke terugkeer naar huis
Jou te zien in die trots
Als een gewonde roofvogel in de vleugel