Epilogi
Kun toivo yöhön haihtuu
jäljelle jää kaipuu
näänkö teitä milloinkaan
On aika taival jättää
päivä raskas päättää
varjot mua jo odottaa
Solut kivusta huutaa
ruumiin tuska mielen huumaa
outo virus veren saastuttaa
Ei kärsimystä enää
iskurin taakse vetää
otsaluun luoti lävistää
Kesken jäi niin paljon
tauti voitti tahdon
jaksa en nyt huomiseen
Kohta saan mä rauhan
syvyydessä haudan
tää on kirje viimeinen
Epílogo
Quando a esperança se esvai na noite
sobra apenas a saudade
será que vou ver vocês de novo algum dia?
É hora de deixar o caminho
um dia pesado pra encerrar
as sombras já estão me esperando
As células gritam de dor
o sofrimento do corpo embriaga a mente
um vírus estranho contamina o sangue
Não há mais sofrimento
puxando pra trás como um martelo
uma bala atravessa o crânio
Ficou tanta coisa pela metade
a doença venceu a vontade
não consigo mais esperar pelo amanhã
Logo vou encontrar a paz
na profundidade da cova
esta é a última carta.