Hafið
ÞÚ, haf! Sem ber tímans og harmanna farg
þÚ hugraun mér vekur
Í hjarta mér innst, þá þú brýzt um við bjarg
þAð bergmála tekur
ÞInn niður er hryggur, þinn hljómur er sár
Pú hrellir svo muna
Sem brimdropinn hver væri beiskasta tár
Hvert báruhljóð stuna
Og dimmur var ægir og dökk undir él
Var dynhamra-borgin
Og þá datt á náttmyrkrið þögult sem hel
Og þungt eins og sorgin
Við hafið eg sat fram á sævarbergs stall
Og sá út í drungann
þAr brimaldan stríða við ströndina svall
Og stundi svo þungan
mar
VOCÊ, oceano! Que carrega o tempo e a cor harman
Você me bravo levanta
No coração do meu coração, você vai quebrar na rocha
A montanha está tomando
Fino é triste, seu som está ferido
Você está com tanto medo
Como um redemoinho, qual seria a melhor lágrima?
Cada batida soou
E a escuridão estava ansiosa e escura sob a enguia
Foi dynhamra city
E então o pesadelo ficou em silêncio como o inferno
E pesado como tristeza
Nós fomos para a barraca de iceberg
E ele olhou para o calabouço
seu surf provocando pela andorinha de praia
E então tão pesado