Loibere risen
Loibere risen von den moimen hin zu tal, des stan blot ir este.
Blomen sich wisen daz se sint vurtorben al, schoene was ir gleste.
Sus twinget de rife maniger hande wurzel sal, des bin ich gar sere betrubet.
Nu ich zu grife: sint der winder ist so kal, des wirt nuwe vroide geubet.
Helfet mir schallen hundert tusent vroiden mer, wen des meien blute kan bringen.
Rosen de vallen an minr vrowen roter ler, da von wil ich singen.
Twingt mich de kulde, al ir wurzel smackes ger de sint an ir libe gestrowet.
Wurbe ich ir hulde, son bedrocht ich vroiden mer, sus de minningliche mich vrowet
Liberdade Renasce
Liberdade renasce dos sonhos até o vale, onde a dor se desfaz.
Flores se mostram que estão mortas, tão lindo era seu olhar.
Mas a raiz de tantas mãos me deixa bem triste, isso me deixa tão abatido.
Agora eu me agarro: o inverno é tão frio, isso traz nova alegria.
Ajude-me a gritar centenas de mil alegrias a mais, se meu sangue puder trazer.
Rosas caem na boca da minha amada, sobre isso eu quero cantar.
A frieza me aperta, todas suas raízes estão em seu amor espalhadas.
Se eu conquistar seu carinho, então trarei mais alegrias, assim meu amor me alegra.