Ünzile
Ünzile insan dölü
On kardeþ beþi ölü
Büyüdükçe unufak
Ve gelir de görücü
Ýnci gibi diþi
Görücü bilir iþi
Söðüdüm aðlar gider
Olur hatun kiþi
Varmadan sekizine
Ergin oldu Ünzile
Hem kadýn hem de çocuk
Onikisinde ana
Bir gül gibi al ve narin
Bir su gibi saydam ve sakin
Susar kadýn Ünzile
Yaðmuru kim döküyor
Ünzile kaç koyun ediyor
Dayaktan uslanalý
Hiçbirþey sormuyor
Korkar durur gitmez
Köyün en son çitine
Ýnanýr o sýnýrda
Dünyanýn bittiðine
Ünzile insan dölü
Bilinmezlere gebe
Sýrlarýn mihnetini
Yükleyip de beline
Varmadan sekizine
Ergin oldu Ünzile
Hem kadýn hem de çocuk
Onikisinde ana
Bir gül gibi al ve narin
Bir su gibi saydam ve sakin
Susar kadýn Ünzile
Ünzile
Ünzile, filha da humanidade
Nove irmãos, cinco mortos
Crescendo, se desfazendo
E vem o pretendente
Dente como pérola
O pretendente sabe o que faz
Eu engasgo, as flores vão embora
E a mulher se torna alguém
Antes de completar oito anos
Ünzile já é adulta
Tanto mulher quanto criança
Com doze, já é mãe
Como uma rosa, bela e delicada
Como a água, clara e serena
A mulher se cala, Ünzile
Quem está derramando a chuva?
Quantas ovelhas Ünzile tem?
Depois de apanhar, se acalma
Não pergunta nada
Ela tem medo, não vai embora
Até a última cerca da aldeia
Acredita que ali
O mundo chega ao fim
Ünzile, filha da humanidade
Grávida de mistérios
Carregando o peso dos segredos
Nas costas, sem se queixar
Antes de completar oito anos
Ünzile já é adulta
Tanto mulher quanto criança
Com doze, já é mãe
Como uma rosa, bela e delicada
Como a água, clara e serena
A mulher se cala, Ünzile