Náttmál
Æ hvað það svíður, ó þetta er svo sárt
ónytjunginn ól ég í mér, frá blautu barnsbeini
Æ hvað það svíður, ó þetta er svo sárt
tel það ei mín tignarspor, ég eitrið saup svo ört
Æ hvað það svíður, ó þetta er svo sárt
austanþokan mjakast nú fjær, eins og jötnar á himninum
Æ hvað það svíður, ó þetta er svo sárt
þreyttur hleyp að heiman á ný, rétt eins og sólin sest æi sæ
Senn koma siðirnir nýju, leiðin ljóta að baki er
Skömmin hún gaf mér frelsi, kalda fjötra ei lengur ber
Hann faðir minn ól mig upp, á annan veg en fór
Ég óttasleginn andann dreg, en brosi með sjálfum mér
Æ hvað það svíður, ó þetta er svo sárt
vinátta er vegin til fjár, ég aldrei sá þennan leik
Æ hvað það svíður, ó þetta er svo sárt
lítill drengur flýr nú til fjalls þar sem óttans klukka ei slær
destacamento
Oh o que o campo, oh isso é tão doloroso
improdutiva, eu me deu à luz, desde a infância
Oh o que o campo, oh isso é tão doloroso
acreditar ei meu posto sapatos, eu bebeu o veneno tão rápido
Oh o que o campo, oh isso é tão doloroso
fog leste continuava a se mover mais longe agora, como os gigantes do céu
Oh o que o campo, oh isso é tão doloroso
run cansado longe de casa novamente, assim como o sol se põe, mar Oh
Logo próximos costumes eram maneira nova, feia por trás do
A vergonha que ela me deu liberdade, redes de frio ei mais ursos
Meu pai me criou, mas por outro lado foi
Temo puxar fôlego, mas sorrio para mim mesmo
Oh o que o campo, oh isso é tão doloroso
amizade é ponderado para o dinheiro, eu nunca vi este jogo
Oh o que o campo, oh, isso é tão doloroso
garotinho foge agora para o monte que temem greves relógio ei