Nón
Sólbrot yfir nátthaga
læðist sifji nætur, stelur minni sálarró
Þögnin þung sem blóð
brestur tónn eitt sinn fagur
Kyrrð í vetrarríki
Myrkrið mýkir glætan gul
gæðir kuldann hlýjum yl er nótt fellur á ný
nóttin þung sem blý
Fönnin kæfir sumarilm
Vetur tekur yfir
Vonin kom með vorinu
en lifði ekki lengi hér á Góumánuðum
dó í ánauðum
stoltið drap þá veiku von
Kyrrð í vetrarríki
Rökkvar yfir lífi okkar
úr fjarlægðinni fögur er ástin vorboðin
hjartans vorboðinn
nú grafin er í fönn
Vetur tekur yfir
Mjúkir tónar mosans sofa í djúpu vetrarhúmi
dúnmjúk skýin étin upp af nöprum grámanum
Sefur illum svefni, í hvaða litum dreymir þig?
Læðist litlaus nóttin kannski inn í huga þinn?
Ekki fann ég guð í gömlu bókaskruddunum
né hamingju í flösku, ekkert lýsti mína leið
Drápu niður fæti illar draumfarir
Samviskan nagar sálarhræ í illri neyð
chapéu
Sólbrot o Nátthaga
rasteja noites de parentesco, rouba minha paz de espírito
O sangue silêncio pesado
tom de falha, uma vez pitoresca
O silêncio em Winter Wonderland
Escuridão suaviza amarelo Glaetan
traz calor é fria noite quente cai novamente
heavy noite como chumbo
Neve engasga sumarilm
Inverno assume
A esperança veio na primavera
mas não viveu em Góumánuðum
morreu escravizar
orgulho matou a esperança fraca
O silêncio em Winter Wonderland
Rocha de nossas vidas
a distância é bonito vorboðin amor
vorboðinn coração
agora enterrado na neve
Inverno assume
tons suaves cama de musgo na Humira inverno profundo
nuvens macias comido por Gram amargo
Dormem o sono mal, em que as cores que você sonha?
Rasteja noite incolor talvez em sua mente?
Eu encontrei Deus no antigo bókaskruddunum
nem a felicidade em uma garrafa, não declarada meu caminho
Derrubado perna sonhos maus
Consciência rói sálarhræ doente em emergência