395px

Tornado Sem Nome

Sotajumala

Nimettomaksi Jaanyt

Vailla pelkoa, ilman saalia.
Surutta tappaa, totellen kaskya.

Kaiken tieltaan tuhoaa, polttaa sillat takanaan. Halveksuen kuolemaa,
kulkee taistelusta toiseen. Kyselematta syyta, aina valmis toimintaan.
Lopettaa ainoastaan luotiin, joka vastaan lyo.

Yksi ajatus vain mielessaan.
Seuraa johtajaasi, kulje lapi tulimeren ja luotisateen.
Pakko menna on, vaikka jalat taristen.
Maataan puolustamaan mieheen viimeiseen.

Ylpeana kantaa asettaan, kulunutta, ruosteista.
Asepukuaan veren tahrimaa, reika kyparassa kuolemasta muistuttaa.
Hetken miettii kohtaloaan, tarttuu aseeseen ja savuun hiljaa katoaa.

Kaskya odottaa, peukalo varmistimella.
Aseen piippu suunnattuna kohti rintamaa. Kun komento kay ylhaalta, sita
noudattaa.
Kohti kuolemaansa juoksee, taistoon ehka viimeiseen.

Vailla pelkoa, ilman saalia.
Surutta tappaa, totellen kaskya.

Yksi ajatus vain mielessaan.
Seuraa johtajaasi, kulje lapi tulimeren ja luotisateen.
Pakko menna on, vaikka jalat taristen.
Maataan puolustamaan mieheen viimeiseen.

Veren maku suussa, lammin, rautainen.
Syntymasta asti opetettu viha rinnassa lyoden.

Kuulee kohti tulevan luodin ammutun.
Tietaa sen olevan itselleen merkatun.
Kaatuu maahan hengeton.
Soturi, tuo nimettomaksi jaanyt.

Tornado Sem Nome

Sem medo, sem resgate.
Mata sem dó, seguindo a ordem.

Destrói tudo em seu caminho, queima as pontes atrás de si. Desdenhando a morte,
vai de uma batalha a outra. Sem questionar o motivo, sempre pronto para agir.
Só para quando a bala o atinge.

Uma única ideia em sua mente.
Siga seu líder, atravesse o mar de fogo e a chuva de balas.
É preciso ir, mesmo com as pernas tremendo.
Vamos lutar até o último homem.

Com orgulho carrega sua arma, desgastada, enferrujada.
A armadura manchada de sangue, um buraco no capacete lembra a morte.
Por um momento pensa em seu destino, agarra a arma e na fumaça desaparece em silêncio.

A ordem espera, polegar no gatilho.
A boca da arma apontada para a linha de frente. Quando a ordem vem de cima, ele
obedece.
Corre em direção à sua morte, talvez para a última batalha.

Sem medo, sem resgate.
Mata sem dó, seguindo a ordem.

Uma única ideia em sua mente.
Siga seu líder, atravesse o mar de fogo e a chuva de balas.
É preciso ir, mesmo com as pernas tremendo.
Vamos lutar até o último homem.

Sabor de sangue na boca, quente, de ferro.
Desde o nascimento ensinado a odiar, batendo no peito.

Ouve a bala que vem em sua direção.
Sabe que está marcada para ele.
Cai no chão sem vida.
Guerreiro, aquele que ficou sem nome.

Composição: