395px

Ânsia

Stworz

Tęsknota

Ziemio moja!
Lepiej byłoby nie znać cię wcale
Niźli opłakiwać bez końca
W wyczekiwaniu na Wiosnę
Mówią, że gdy człek ujrzy odlatujące żurawie
W jego sercu rodzi się tęsknota
Ta sama, która każe im wracać tu wiecznie
Ta, której płacz niesie się po szarych polach
I rzucamy swą duszę hen daleko
By leciała przez dalekie kraje
Niesiona tęskną pieśnią

Lecz ona zawsze wraca
Bo cóż nam po dalekich krajach?
Skoro tyś, moja ziemio
Wracasz do życia znów
I tęsknoty płacz zamiera
Uśmierzony matczyną miłością
A człowiek znów jest dzieckiem
Pragnącym poznać cię na nowo

Ziemio moja!
Lepiej byłoby nie urodzić się wcale
Niźli trwać przy tobie w trwodze
W wyczekiwaniu na wschód
Lecz tak upleciony nasz los
A kimże jest człowiek by kwestionować wolę Bogów?

Ânsia

Minha terra!
Seria melhor não saber você em tudo
Mais cedo do que choram sem parar
Em antecipação para a Primavera
Dizem que quando um homem vê a migração de guindastes
No anseio seu coração nasce
O mesmo, que os faz voltar sempre
Este, que traz lágrimas aos campos cinzentos
Eu lanço minha alma longe
Por durou terras distantes
Canção melancólica realizado

Mas ela sempre volta
Para o que nós através de países distantes?
Se tu, minha terra
Você volta à vida novamente
E a saudade grito morre
Amor maternal assuaged
Um ser humano é uma criança novamente
Quem quiser conhecê-lo novamente

Minha terra!
Seria melhor não ter nascido em tudo
Mais cedo do que esperar por você no medo
Em antecipação leste
Mas até upleciony nosso destino
E quem é o homem a questionar a vontade dos Deuses?

Composição: W