A noite cala na eira
Os cans deixaron de ouvear
Quen pisa forte na lama
Non ten nada que agochar
Como picas en segredo
Que percorren a carne crúa
Cada pulso trae a pausa
Nun romance coa censura
O medo é un reloxo
Que, aínda roto, marca as horas
Cada tic é unha fenda
Cada tac, unha memoria
E o templo sen figuras
A luz do altar consumida
Onde as pregarias non calan
E a pedra sempre é fría
Cheira ao metal mollado
Como se a noite tivese sangue
Cheira ao metal mollado
Como se a noite tivese sangue
Cheira ao metal mollado
Como se a noite tivese sangue
Cheira ao metal mollado
Como se a noite tivese sangue
Cheira ao metal mollado
Como se a noite tivese sangue
Cheira ao metal mollado
Como se a noite tivese sangue
Tivese sangue