Gau ilun
Gau ilun honetan nire ezinean ohartu naiz,
ezerrek bete dezakeela zuk utzitako hutsa.
Harresi hotz hauek betirako gaituzte banatzen
itxaropen eta geroa haizeak eramanez.
Oroit zaitut, iraga ezin ahaztuz
bihotzean, zure irudia izanik alboan
ez diot beldurrik itzalari...ez.
Ez kateek ezta hormek
ez dute inolaz ere
gure barne odol sua
sekula itzaliko.
Baina preso hil ezkero
etzazu nigarrik egin
jaio ginen ama lurran
bait gara elkartuko.
Eu sou você
Eu percebi nesta noite de solidão,
e que qualquer coisa pode preencher o vazio que você deixou.
Essas paredes frias nos separam para sempre,
levando embora a esperança e o futuro com o vento.
Lembro de você, não consigo esquecer o passado,
no meu coração, sua imagem está ao meu lado.
Não tenho medo da sombra... não.
Nem correntes, nem muros
nunca vão conseguir
apagar o fogo que arde
dentro de nós.
Mas se eu morrer preso,
não me faça falta,
pois onde nascemos, mãe terra,
é lá que vamos nos encontrar.