395px

Guigui

Herman Van Veen

Guigui

Guigui, lieve Guigui 'k ben bang,
de nachten duren soms zo lang
slaap met in mijn hoofd
een wolf

Zo vaak hoor ik een fanfare
van trompetten en het gedreun van laarzen
en dat sissen
van wat is het, was het gas?

Guigui, ik draai me dan
maar om in 't gras
het koele gras doet goed
omdat ik dan
vergeten kan

En verspil de lucifers
trek de vogels veren uit
Guigui
ik weet niet meer
wie je was

Een zuster, moeder, kind
de vrouw met wie 't geluk begint
Guigui
we hielden van elkaar

Guigui, ik draai me dan
maar om in 't gras
het koele gras doet goed
omdat ik dan
vergeten kan

Zonder jou ben ik niet meer
dan wat neutronen, of neuronen
'k weet niet meer
wat ik ben
waar ik ben

En ik verspil de lucifers
trek de vogels veren uit
Guigui
ik weet niet meer
wie je was

Een zuster, moeder, kind
de vrouw met wie 't geluk begint
Guigui
we hielden van elkaar

Guigui
hielden we van elkaar?

Guigui

Guigui, querida Guigui, eu tô com medo,
as noites às vezes parecem tão longas.
Durmo com na minha cabeça
um lobo.

Com frequência ouço uma fanfarra
com trompetas e o barulho das botas
e aquele sibilo
do que é, era gás?

Guigui, eu me viro então
mas me deito na grama.
a grama fria faz bem
porque assim eu
posso esquecer.

E desperdiço os fósforos,
arranco as penas dos pássaros.
Guigui,
eu não sei mais
quem você era.

Uma irmã, mãe, criança,
a mulher com quem a felicidade começa.
Guigui,
nos amávamos.

Guigui, eu me viro então
mas me deito na grama.
a grama fria faz bem
porque assim eu
posso esquecer.

Sem você, eu não sou mais
nada além de nêutrons ou neurônios.
Eu não sei mais
o que eu sou,
de onde eu estou.

E eu desperdiço os fósforos,
arranco as penas dos pássaros.
Guigui,
eu não sei mais
quem você era.

Uma irmã, mãe, criança,
a mulher com quem a felicidade começa.
Guigui,
nos amávamos.

Guigui,
será que nos amávamos?

Composição: