Wstyd
Znalazłam sny z dziecięcych lat przewiązane białą wstążką
Nie taki w nich zmyśliłam świat, nie tak miałam żyć
Zasłaniam ręką twarz, bo jest mi wstyd
Sprzedałam swoje ja, by tylko kochaną być
Jest mnie coraz mniej i mniej co dnia
Zasłaniam ręką twarz, smutno mi
Ludzie wciąż pytają mnie, czego jeszcze chcę
Oni zawsze wiedzą lepiej, co jest dla mnie dobre, a co złe
Zasłaniam ręką twarz, bo jest mi wstyd
Sprzedałam swoje ja, sprzedałam im
Już prawie nie ma mnie, już nie mam nic
Zasłaniam ręką twarz, smutno mi
I coraz bardziej lubię niebieskie sukienki
Coraz szybciej jeżdżę samochodem
Coraz częściej jest mi wszystko jedno
I milczę coraz częściej!
Zasłaniam ręką twarz, bo jest mi wstyd
Przed sobą z tamtych lat, gdy miałam sny
Codziennie uczę się nowych kłamstw
Zasłaniam ręką twarz, smutno mi
Vergonha
Encontrei sonhos da infância amarrados com uma fita branca
Não era assim que eu imaginava o mundo, não era assim que eu queria viver
Cubro meu rosto com a mão, porque estou com vergonha
Vendi meu eu, só pra ser amada
Estou cada vez menos presente a cada dia
Cubro meu rosto com a mão, estou triste
As pessoas ainda me perguntam o que mais eu quero
Elas sempre sabem melhor o que é bom ou ruim pra mim
Cubro meu rosto com a mão, porque estou com vergonha
Vendi meu eu, vendi pra eles
Quase não sou mais eu, já não tenho nada
Cubro meu rosto com a mão, estou triste
E cada vez mais gosto de vestidos azuis
Dirijo mais rápido
Cada vez mais não me importo com nada
E fico em silêncio com mais frequência!
Cubro meu rosto com a mão, porque estou com vergonha
Do que fui, daqueles tempos em que tinha sonhos
Todo dia aprendo novas mentiras
Cubro meu rosto com a mão, estou triste
Composição: Anita Lipnicka