Alakulotettuja Tunnelmia
Jälleen on tullut aika todeta se tola
Joka koivuhalon kasvoihin heilauttaa
Joka kivikasan reen päälle kantaa
Ettei saavu ilo varkain
Ystävien kesken salaisuuden kauniin säilötään
Ja teot valon arat mattoon kääritään
Ettei untuvikkojen siniset silmät
Kesken kaiken purskahtaisi
Eikö ketään edes hävetä?
Syksyn tullen karhunkankahalla seitikit kasvaa
Niistä keitto mainen, maukas laitettaan
Jotta loppuisi ainainen kitinä ja nälkä
Jotta loppuisi tämä nöyryytetyn
-nöyryytetyn osa
Sensações Envolventes
Novamente chegou a hora de perceber a situação
Que balança os rostos como um tronco de bétula
Que carrega sobre a carroça uma pilha de pedras
Para que a alegria não chegue sorrateiramente
Entre amigos, um lindo segredo é guardado
E as ações são enroladas em um tapete de luz
Para que os olhos azuis dos novatos
Não estourassem no meio de tudo
Ninguém se envergonha nem um pouco?
Com a chegada do outono, os cogumelos crescem na clareira
Deles, uma sopa saborosa é preparada
Para que acabe a eterna reclamação e a fome
Para que termine essa parte do humilhado
-humilhado.
Composição: K. Viikate