Korutonta
[K. Viikate]
Vielä ne huudot korvissa kaikuu
Vaik? viikkoja muutama ohi on vierinyt
Kysymysmerkitkin suoriksi taipuu
Kun selvinkään asia mitään ei merkinnyt
Päälle lipaston vanha vekkari
Jätetty ol? käymään mennyttä aikaa
Oli toiveita täysiä valmis hän
Hän uhkui voimia, voimia elämän
Mut jälkikäteen aatellen
Kovin kirkkaita olivat välit rivien
Yhä tallille johtaa saman jäljet
Sisältä päin oven salvanneet
Vielä tulee aika itseään sietää
Vaan jokin kumma kaulusta hiertää
Se koruton? on kertomaa
Puhtaita vaatteita, lakanoita
Ripustettu oli narulle kuivumaan
Kaukalot täynnä nyt akanoita
Kun viimeiset leivät kurkkuun käy juuttumaan
Tallin nurkassa saunajakkara
Kumollaan?
Vielä tulee aika itseään sietää
Vaan jokin kumma kaulusta hiertää
Se koruton? on kertomaa
Sem Filtro
[K. Viikate]
Ainda ecoam os gritos nos ouvidos
Será que algumas semanas já se passaram?
Os pontos de interrogação também se alinham
Quando, na verdade, nada disso importava
Em cima do móvel, um velho despertador
Deixado para marcar o tempo que passou
Havia esperanças cheias, ele estava pronto
Ele transbordava forças, forças da vida
Mas pensando bem depois
As conexões eram bem mais claras entre as linhas
Ainda leva os mesmos rastros até o estábulo
De dentro, a porta foi trancada
Ainda vai chegar a hora de se suportar
Mas algo estranho aperta o colarinho
Isso sem filtro? é uma história
Roupas limpas, lençóis
Estavam pendurados no varal para secar
As tigelas agora cheias de restos
Quando os últimos pães ficam entalados na garganta
No canto do estábulo, um banquinho de sauna
Virado?
Ainda vai chegar a hora de se suportar
Mas algo estranho aperta o colarinho
Isso sem filtro? é uma história