Kaiho de gracè
Talven selkä käy jo kumaraa, maalis huhdiksi kallistuu
Routainen ruotokin jo sulamaan, valoa vasten luhistuu
Saapuu lumen jälkeen linnut etelän, kunnaille vehreyttä laulamaan
Ja viimein tuntuu että selätän hartiat huolten lattiaan
Mut kuolen tai en
On kaipuun määrä tasainen
Oksain haaraan nousee pesät kottarain, vihreys torppaa suojaamaan
Vaan miks säilyy juonteet otsallain, ei käy hymy kuoppaa kaivamaan
Kuolen tai en
On kaipuun määrä tasainen
Kaiho de Gracê
A costa do inverno já se curva, março se inclina em sua lida
O solo congelado já começa a derreter, desmoronando sob a luz
Chegam os pássaros do sul após a neve, para cantar a verdura dos campos
E finalmente sinto que consigo deixar as preocupações no chão
Mas morro ou não
A medida da saudade é constante
Nos galhos surgem os ninhos dos estorninhos, a verdura protege o abrigo
Mas por que as marcas na minha testa permanecem, não dá pra sorrir cavando buracos
Morro ou não
A medida da saudade é constante
Composição: Kaarle Viikate