Eteiseen
Niin tunkee läpi pääni se ääni
jota pursuu roska-auto
jos se ois minusta kii koko viikko
olis ohi ja kuopattu jo
eikä enää tarttis muistaa
ei ei tarttis muistaa
miten mä piiritin sua
Niin se oli typerä retki vain hetki
piti olla mut sut tapasin
nyt taas haluni voitan en soita
kun ei soi mun puhelin
taas enemmän kuin eilen
mä mua häpeilen
ei mitä mä teen
mä nukahdan eteiseen
Ja mun unessa aurinko laskeekin itään
ja silloin mun onneni kääntyy taas
mä oon niin väsynyt siihen et mullei oo mitään
päivät mua naamaan lyövät
seinät syövät toisiaan
Jos aurinko laskeekin itään
silloin mun onneni kääntyy taas
mä oon niin väsynyt siihen et mullei oo mitään
päivät mua naamaan lyövät
seinät syövät toisiaan
Pienenä kuvittelin että maailmassa
kaikki rakastais mua
poistaisin sodat
en kuolisi koskaan
enkä ikinä itkisi sua
enkä tekis mitään väärin
juoksisin maailman ääriin
nyt mitä mä teen
mä nukahdan eteiseen
Ja mun unessa aurinko laskeekin itään...
Eteiseen
Então invade minha cabeça essa voz
que transborda como um caminhão de lixo
se dependesse de mim, a semana inteira
já teria acabado e enterrado
não precisaria mais lembrar
não, não precisaria lembrar
como eu te cercava
Foi uma viagem idiota, só um momento
era pra ser, mas te encontrei
agora de novo eu venço meu desejo, não ligo
já que meu celular não toca
mais do que ontem
me envergonho de mim
o que eu faço?
acabo dormindo na entrada
E no meu sonho, o sol se põe a leste
e então minha sorte muda de novo
estou tão cansado de não ter nada
os dias me batem na cara
as paredes se devoram
Se o sol se põe a leste
então minha sorte muda de novo
estou tão cansado de não ter nada
os dias me batem na cara
as paredes se devoram
Quando era pequeno, imaginava que no mundo
todos me amariam
eu acabaria com as guerras
nunca morreria
e nunca choraria por você
e não faria nada de errado
correria até o fim do mundo
agora o que eu faço?
acabo dormindo na entrada
E no meu sonho, o sol se põe a leste...