Idétemplet
En tanke bygger nya mönster,
I tanken ligger världsalltet gömt
Den öppnar stängda portar och fönster
Och fann sin stig i det vi redan glömt
Der föregaende tanken, som bar en historia
Av tänkarverksamhet
Uppväckt sken den av skapandets gloria
Men dömd att förnya sin singularitet
Den bröt sig fri, fran sina ursprungstömmar
Och skänkte liv at gangna drömmar
En elektrisk impuls som klarade sin examen:
Att verka bortom den fysiska lekamen
För var och varenda konklusion
Som lämnar idéernas hus
Skapas ett kosmos, en ny sektion
Av funderingar och brus
Som sedan blir till nya ord,
En egen existens
Ord pa ett papper, pa nagons bord
Blir till tankekondens
Som droppar in i dennes liv
Och förändrar dennes inkarnation
Lägger sedan grunden för nya initiativ,
Det här är en tankes evolution
Och i varje sekund som tiden ger
Vidgas dess gesäll
I dess kollektiv blir det fler, allt fler
Som stiger mot skyarnas pall
De brinner till och faller bort
När uppdraget är slut
Men kan aterväckas fran glömskans fort
Om vi manar dem en minut
Da pralar de i full ornate,
I de klaraste kulörer
Ur hjärnans sal, en frisk sonat
Besjunger dessa aktörer.
Dessa tankar bygger nya mönster,
I tankarna ligger världsalltet, gömt
De öppnar stängda portar och fönster
Men de fann sin stig I det vi redan glömt
Templo das Ideias
Uma ideia constrói novos padrões,
Na mente está o universo escondido
Ela abre portas e janelas fechadas
E encontrou seu caminho no que já esquecemos
A ideia anterior, que carregava uma história
De atividade pensante
Despertou o brilho da glória da criação
Mas condenada a renovar sua singularidade
Ela se libertou, de suas origens profundas
E deu vida a sonhos vagos
Um impulso elétrico que passou no teste:
Agir além do corpo físico
Pois cada conclusão
Que sai da casa das ideias
Cria um cosmos, uma nova seção
De reflexões e ruídos
Que depois se tornam novas palavras,
Uma existência própria
Palavras em um papel, na mesa de alguém
Virando condensação de pensamentos
Que pinga na vida dessa pessoa
E muda sua encarnação
Depois estabelece a base para novas iniciativas,
Essa é a evolução do pensamento
E a cada segundo que o tempo dá
Se expande sua jornada
Em seu coletivo, fica mais, cada vez mais
Subindo em direção ao trono das nuvens
Eles queimam e caem fora
Quando a missão chega ao fim
Mas podem ser despertados do forte do esquecimento
Se os chamarmos por um minuto
Então eles brilham em plena ornamentação,
Nas cores mais vivas
Da sala do cérebro, uma sonata fresca
Canta sobre esses atores.
Essas ideias constroem novos padrões,
Na mente está o universo, escondido
Elas abrem portas e janelas fechadas
Mas encontraram seu caminho no que já esquecemos.