De Kluizenaar
In een rotshol duister en kil
Slijt een kluizenaar zijn dagen
Eenzaam, stil...
Verzwolgen door vergetelheid
Geen mens die 'm daar ooit moeit
Lang gelee voor zulks gekozen
Doch berouw nog geen moment.
Angst en afkeer van de mensen
Hun gezwets, geroddel en gejaag
Reeds als kind wist hij het zeker:
"Hier doe ik niet lang aan mee!"
Verzwolgen door vergetelheid
Geen mens die 'm daar ooit moeit
Lang gelee voor zulks gekozen
Doch berouw nog geen moment.
Eerbied voor de kluizenaar...
Afzondering was de juiste kuur
Voor een al te droef en zuur leven
Fier verdraagt hij nu zijn pijn
De pijn van hier op aard' te zijn.
EERBIED!!!!!!
O Eremita
Em uma caverna escura e fria
Um eremita passa seus dias
Sozinho, em silêncio...
Engolido pelo esquecimento
Ninguém se importa com ele ali
Há muito tempo fez essa escolha
Mas arrependimento, nem por um instante.
Medo e aversão das pessoas
Seu blá-blá-blá, fofocas e correria
Desde criança ele já sabia:
"Aqui eu não fico por muito tempo!"
Engolido pelo esquecimento
Ninguém se importa com ele ali
Há muito tempo fez essa escolha
Mas arrependimento, nem por um instante.
Respeito pelo eremita...
O isolamento foi a cura certa
Para uma vida tão triste e amarga
Orgulhosamente ele suporta sua dor
A dor de estar aqui na Terra.
RESPEITO!!!!!!