Johnnie
Een jochie in de trein op weg naar tante
Zijn neus een witte vlek tegen de ruit
Bij Amersfoort ziet hij al dennenbossen
In Apeldoorn mag hij er eind'lijk uit
Nu nog dat hele halfuur met de bus
Een lange weg met bomen langs de kant
Nog steeds een beetje bang dat het een droom is
Knijpt hij zijn nagels zwetend in zijn hand
Maar bij de halte staat ze al te wachten
'Dag Johnnie', zegt ze en ze streelt zijn haar
Het huis en de garage zijn geschilderd
De bomen zijn nog net als vorig jaar
Als hij zijn koffer boven heeft gezet
Zijn spullen netjes in de kast gelegd
Dan rent hij door de achterdeur het bos in
En ziet na twee minuten al een specht
Vier weken echt gelukkig zijn, alle dagen
Ziet hij konijnen, een keer zelfs een hert
En hoeft zich nergens over druk te maken
Dan dat het steeds weer zo vroeg donker werd
Aan bosbessen plukt hij zich bont en blauw
Bekijkt de paddestoelen van dichtbij
Soms loopt hij tot voorbij de zandverstuiving
En ligt dan uren in de warme hei
Wanneer hij weer naar huis toe gaat dan huilt hij
Heel zachtjes in een hoekje in de trein
De krassen en de schrammen op zijn knieen
Doen voor het eerst in al die weken pijn
Maar het is echt niet daarom dat hij jankt
't Is omdat het voorbij is voor een jaar
De bloemen en de bomen en de beesten
En niemand meer zal strelen door zijn haar
Johnnie
Um garoto no trem a caminho da tia
Seu nariz uma mancha branca contra a janela
Em Amersfoort ele já vê as florestas de pinheiros
Em Apeldoorn ele finalmente pode sair
Agora ainda tem meia hora de ônibus
Um longo caminho com árvores ao lado
Ainda um pouco com medo de que seja um sonho
Ele aperta as unhas suadas na mão
Mas na parada ela já está esperando
'Olá Johnnie', diz ela e acaricia seu cabelo
A casa e a garagem estão pintadas
As árvores ainda estão iguais ao ano passado
Quando ele coloca a mala em cima
E arruma suas coisas no armário
Ele corre pela porta dos fundos para o bosque
E em dois minutos já vê um pica-pau
Quatro semanas realmente felizes, todos os dias
Ele vê coelhos, uma vez até um cervo
E não precisa se preocupar com nada
A não ser que escurece tão cedo de novo
Ele colhe mirtilos e fica todo arranhado
Observa os cogumelos de perto
Às vezes ele vai além da duna de areia
E fica horas na areia quente
Quando ele volta pra casa, ele chora
Bem baixinho em um canto do trem
As marcas e arranhões nos joelhos
Doem pela primeira vez em todas essas semanas
Mas não é por isso que ele está chorando
É porque acabou por um ano
As flores, as árvores e os animais
E ninguém mais vai acariciar seu cabelo