Mijn stamcafé
Der sta geenen jukebox in mijn stamcafé
Maar nen toog en een deure met de letters wc
Een stove met kolen die 's winters brandt
Wat tafels en stoelen al proper aan de kant
En je drinkt er een pintje met yvonne en omer
En j' hoort naar de toeren van oscar en valeer
De kaarters vloeken ze spelen om te winnen
Ach 'k wist nie da't leven zo simpel kost zijn
De prenten aan de muren waar de peerden op staan
Vertellen van nen tijd die voorbij is gegaan
Lijk gustje die zingt nog la guerre est finie
De quatorze dixhuit les boches parties
Maar sedert dien tijd is er hier niets meer gebeurd
Niets meer veranderd ja de prenten wat verkleurd
De mensen gaan hier voort of een voor een dood
En 't jong volk verdient elders nu beter zijn brood
't passeer'n nu touristen voor 't raam van 't café
Auto's vol gapers alhier op tournee
In vliegende vaart ach de mensen zijn zot
En beetje per beetje gaat 't dorp d'r an kapot
Een autostrade een fabrieke nog een paar jaar geduld
Ach god van den hemel wie draagt 'r hier de schuld
Wel ik dwaze zanger 'k ga 't nooit nie verstaan
Dat den tijd zelfs hier nie kan blijven stille staan
Meu Barzinho
Não tem jukebox no meu barzinho
Mas tem um balcão e uma porta com a placa de banheiro
Uma lareira com carvão que queima no inverno
Algumas mesas e cadeiras já arrumadas de lado
E você toma uma cerveja com a Yvonne e o Omer
E escuta as músicas do Oscar e do Valeer
Os carteiros xingam, jogam pra ganhar
Ah, eu não sabia que a vida era tão simples assim
As fotos nas paredes com os cavalos
Contam de um tempo que já passou
Como o Gustje que canta, a guerra acabou
Em quatorze e dezoito, os alemães foram embora
Mas desde então, nada mais aconteceu aqui
Nada mudou, só as fotos que desbotaram
As pessoas vão morrendo uma a uma
E a juventude agora ganha a vida em outro lugar
Os turistas passam pela janela do bar
Carros cheios de curiosos, aqui em turnê
A toda velocidade, ah, as pessoas estão loucas
E pouco a pouco, a vila vai se acabando
Uma rodovia, uma fábrica, mais alguns anos de paciência
Ah, Deus do céu, quem é o culpado aqui?
Bem, eu, o cantor bobo, nunca vou entender
Que o tempo aqui também não pode parar.