Den Tjoolder
'k Heb endlijk vele getjoold in mijn leven
en nauwers niet meer dan wat uren gebleven
juste genoeg voor wat simpele dingen
lijk eten en drinken en liedjes zingen
ja 'k mag het zeggen 'k heb vele getjoold
en meer dan ne keer zelfs hopeloos verdoold
verre van thuis van vrouwe en kind
in 't holst van de nacht in weer en wind
En de wind in joen haar zo loop je door 't land
en de mensen langs de strate ze wijzen met hun hand
en 't deurt al nie lange of 't weet heel de stad
zie me daar lopen ne nest jongens achter me gat
wie kan er mij zeggen langs waar dat ik moet gaan
waar weunen de mensen die mij willen verstaan
wie heeft er op zijn zolder nog een oud eksterment
wie speelt er viool en is 't zingen niet ontwend
Wie heeft er genoeg van zijn welvaartstaat
met zijn stank en plastiek die nooit meer vergaat
de peerden en koeien kreveren in de wei
en als 't nie rap betert de vis in de zee
maar we verdienen onzen boterham heel dik gesmeerd
maar de boter is te zwaar, ze geraakt moeilijk verteerd
nog nooit hadden we een huis zo proper opgedaan
en toch zijn we betinteld om op voyage te gaan
We krijgen heel ons leven de pap in de mond
en als we doodgaan een sjieke kist in de grond
iedern dag is geregeld perfect g'arrangeerd
't stond op papier al lange geformuleerd
in dikke boeken staan de wetten gesteld
en luistert maar goed wat meneer paster vertelt
houd goed uw pasen en 's nachts je deur op slot
zo leef je veilig in d'armen van god
Maar 'k zoeke mijn weg langs 'n andere kant
en 'k tjole al zingend deur 't vreemde land
en 't doet soms zeer om allene te gaan
ach zijn der hier geen mensen die mijn liedje verstaan ?
O Tjoolder
'Eu finalmente andei muito na minha vida
E mal restaram algumas horas
Só o suficiente para coisas simples
Como comer, beber e cantar canções
Sim, posso dizer que andei muito
E mais de uma vez até me perdi
Longe de casa, da mulher e da criança
No meio da noite, na chuva e no vento
E o vento no seu cabelo, assim você anda pelo país
E as pessoas na rua apontam com a mão
E não demora muito e toda a cidade sabe
Me vê lá andando, um monte de moleques atrás de mim
Quem pode me dizer por onde eu devo ir
Onde estão as pessoas que querem me entender
Quem ainda tem um velho excremento no sótão
Quem toca violino e não esqueceu de cantar
Quem está cansado do seu estado de bem-estar
Com seu cheiro e plástico que nunca desaparece
Os cavalos e vacas morrem no pasto
E se não melhorar logo, o peixe no mar
Mas ganhamos nosso pão bem generosamente
Mas a manteiga é pesada, difícil de digerir
Nunca tivemos uma casa tão limpa
E mesmo assim estamos marcados para viajar
Passamos a vida toda com a colher na boca
E quando morremos, um caixão chique na terra
Todo dia é perfeitamente arranjado
Estava no papel há muito tempo formulado
Em grossos livros estão as leis estabelecidas
E ouça bem o que o senhor padre diz
Mantenha bem sua Páscoa e à noite tranca a porta
Assim você vive seguro nos braços de Deus
Mas eu busco meu caminho por outro lado
E vou cantando pelo país estranho
E às vezes dói ir sozinho
Ah, não tem aqui ninguém que entenda minha canção?