Djöflasýra
það hefur tóm augu
drekkandi ódáinsveigar
veitandi sýnir
óhugnaðurinn, fegurðin allt þetta gall
kjaftur þessi gleypir allt
öllum sökkt er ofan í svaðið
ormétnir líkamar engjast um
hér er vaðið er í gegnum öskuna
klökkar eru hendurnar
líkkistur neglurnar
engin handfesta finnst í kórónu keisarans
finn ég á þessari stundu hvernig grafir okkar snertast
hin dýrslega viska
rekur í sundur sálir og magnar upp sáluhliðin
helblóm spretta í augnatóftum þess
í höfði skepnunnar eru svartir salir
niðamyrkir gígar
ærandi víddir þjáninga
óteljandi
það rís úr hafinu
eins og krabbamein
jarðarfararsálmur sem er leikinn á innyfli
sultarhljóð sem fyllir himindjúpin
án hugsunar
þungt gnæfir þessi draummynd yfir alheimnum
sem skinnhvítt rekald
í hvítlogandi flæðarmáli stjarnanna
andað inn sem myrkri
dragsúg tómleikans
sálnahirðir úr fjólubláum reyk
sem með heljargreipum sínum fer um helgidóminn
bakvið dánargrímu
undir flogaveikum básunuþyt
sannleikans eilífa djúp
þar er bæli dýrsins
vitfirring kæfð í reyk
frýs blóðþyrst hjartað
opnast dauðans gin
hungurvofunnar slóð
hún er kviðrist og köld
hér hægist andardráttur
sést frosin mánamóða
þúsund stjörnur loga
undir dökku kufli
skarlatshjúp
umlykur dauðans myrkur
enni þess markað máttugum rúnum
gullnir hlekkir glitra
fannhvítir faðmar vinda tannhjólin
sligast undan klukknanna þunga hljóm
beinanna klið
tungan er hljóð
starir út í tómið og umritar ósagðar reglur
slæðingur þessi sameinast óminnishegranum
hugdettur um að vakna upp frá martröðinni
hugmyndir um tilveru innan holds
rifnar í sundur af hröfnum
formlaust
svífur sjálfið yfir vötnunum
ferðast út úr helli ofskynjanna
fyrst sem seiður
út í gegnum gimsteinalagt höfuðið
úr munni þess sem biturt tvíeggjað sverð
með sex vængi alsetta augum
sem vitnisburður
sem sneiðir í sundur glerhafið
skilin á milli raunveruleika og martraða
lastmæling sem stígur upp úr undirdjúpum vímunnar
ferðast í gegnum víddir
frá holdi til spádómsorða sem kollvarpa hásætum
ácido demons
tem olhos vazios
espada de combate ao dragão
provedor mostra
a ilusão, a beleza de toda essa falha
Essas bocas engolem tudo
todo mundo está imerso no suor
os corpos parecidos com vermes ficam envergonhados
aqui a vadinha é através das cinzas
pistas são suas mãos
pregos de caixões
nenhum handheld é encontrado na coroa de César
Eu acho que neste momento as nossas sepulturas tocam
a preciosa sabedoria
afasta almas e amplia os portões da alma
flores inteiras florescem em seus olhos
na cabeça do animal são salões negros
crateras mais escuras
dimensões iradas do sofrimento
incontável
ela se levanta do oceano
como câncer
hino funerário jogado nas entranhas
um som de fome que preenche as profundezas do céu
sem pensar
pesadamente, esta imagem de sonho sobre o universo
como uma unidade branca magra
nas dimensões de escoamento esbranquiçadas das estrelas
respirar como escuro
rascunhos do vazio
salmos da fumaça roxa
que, através de suas coisas sagradas, passa pelo santuário
atrás da máscara
sob choque epiléptico
a verdade do eterno profundo
existe o covil da fera
loucura sufocada em fumaça
congela coração sanguinário
abre um beco sem saída
o caminho da veia da fome
é abdominal e frio
aqui a respiração diminui
pode ser visto monólogo congelado
mil estrelas chama
sob um casaco escuro
revestimento escarlate
envolve a escuridão mortal
sua testa mercado poderosas runas
links dourados glitter
penas brancas, enrolando as engrenagens
estourando longe dos relógios som pesado
ossos do osso
a língua é som
olha para o vazio e reescreve regras tácitas
Este fantasma se funde com o onipresente
pronto para acordar do pesadelo
idéias sobre a existência dentro da carne
dilacerado por corvos
amorfo
paira sobre as águas
viajando para fora da caverna de alucinações
primeiro como um segredo
fora através da cabeça de gemstone
de sua boca como uma espada amarga de dois gumes
com seis asas esquecidas
como testemunho
que corta o mar de vidro
dividir entre realidade e pesadelo
medição de carga que se eleva das profundezas dos ricos
viajar através das dimensões
da carne às palavras proféticas que derrubam tronos