395px

À Deriva

Yup

Tuuliajolla

Minä olen Aatami
ja omena jonka syön, on viimeinen.
Eevani on Uurassa.
Se on maassa, minä en.

Tiedonrippeitä maan radiossa kerrotaan.
Rautakylkinen amme on vankilamme.

Kerran nousin
kuin Castro korokkeelle, ja
kansa kohisi
kun kohosimme kohti taivaita...

Samassa yössä vaihtui valta vanhan kotimaan
nyt ei yksikään tule meitä täältä noutamaan...

Siksi se ei mitään tee,
jos yhteys heikkenee...

Oi äiti maa!

Jos voisin routaiseen rintaasi pään upottaa
tyytyisin vähään,
lupaisin: "tähän
jäädä voin, onneni teen."
mutta tuuliajolla avaruuden jolla harhailee...

Minä olen Kolumbus.
Tosin koskaan en saavu satamaan...
Olen suurin kuunkävijä
ei-kenenkään-maan,

unohdettuna avaruuteen ajelehtimaan.
Rautakylkinen amme on vankilamme.

Siksi se ei mitään tee,
jos yhteys heikkenee...

Oi äiti maa!

À Deriva

Eu sou Adão
E a maçã que eu como é a última.
Eva está em Uurassa.
Ela está na terra, eu não estou.

Fragmentos de conhecimento são contados no rádio da terra.
Uma banheira de ferro é nossa prisão.

Uma vez eu me levantei
Como Castro no palanque, e
O povo murmurava
Quando subíamos em direção ao céu...

Na mesma noite, o poder do velho país mudou
Agora ninguém vem nos buscar daqui...

Por isso não faz diferença,
Se a conexão enfraquece...

Ó mãe terra!

Se eu pudesse enterrar minha cabeça em seu peito gelado
Eu me contentaria com pouco,
Prometeria: "aqui
Posso ficar, farei minha felicidade."
Mas à deriva no espaço onde vagueio...

Eu sou Colombo.
Embora nunca chegue ao porto...
Sou o maior viajante da lua
De uma terra de ninguém,

Esquecido, flutuando no espaço.
Uma banheira de ferro é nossa prisão.

Por isso não faz diferença,
Se a conexão enfraquece...

Ó mãe terra!

Composição: