Vaarwel
grijs en gebukt gaan de rivieren naar de grijzere zee.
De heuvels zijn uitgestorven. Tijd spoelt heen
En weer tussen de wortelstronken van een getij
Hol als een hart.
geen springvloed die doordringt in de dorstrauwe bossen,
Geen vogelwiek waait.
Log en zwaar, door woestijnen beladen, vaagt de wind het stof aan
Van gesteenten die vergaan.
Een zaaddodende koude houdt de planeet bevangen.
Topzwaar duizelt de mens in zijn tekort, archeologische lagen
En Lichtjaren. In zijn schik om de ontbinding
Staart hij glinsterend van gesternten in de leegte,-
Een dolgedraaid kind,- maar altijd gaan,
Grijs en gebukt, de rivieren naar de grijzere zee,
Rolt de tijd door hem heen en weer, grijs en hartbrekend,
En wordt zijn hazeslaap uitgehold. Blindheid zijn stigma.
Blijft hij bedrijvig, a-ritmisch, wentelziek en alleen.
Adeus
cinza e curvado, os rios vão para o mar mais cinza.
As colinas estão desertas. O tempo flui
E volta entre os tocos das raízes de uma maré
Oca como um coração.
nenhuma maré que penetre nas florestas úmidas,
Nenhuma asa de pássaro sopra.
Pesado e denso, carregado por desertos, o vento varre a poeira
Das rochas que se desfazem.
Um frio que mata as sementes mantém o planeta aprisionado.
Com a cabeça cheia, a humanidade tonta em sua escassez, camadas arqueológicas
E Anos-Luz. Em sua angústia pela decomposição
Ele fita brilhando das estrelas no vazio,-
Uma criança enlouquecida,- mas sempre indo,
Cinza e curvado, os rios vão para o mar mais cinza,
O tempo rola através dele, cinza e de partir o coração,
E seu sono nebuloso se esvazia. A cegueira é seu estigma.
Ele permanece ativo, arítmico, tonto e sozinho.