Sendu-sendu Bulan Purnamaku
Asap memeluk akas urian,
Dikotorkanlah awan nirmala,
Syurga musnah tiadalah yang kincah,
Kiamat landa tiadalah yang doa.
Ke mananya kalian ambus,
Apakala diruntuhnya Syurga, kalian langkahlah seribu,
Hilanglah setia, maka rohnya hilanglah anjung,
Kuasa durjana pun warislah dunia nin.
Maka dengan lambaian-Nya:
Bangunlah neraka!
Dinginnya udara,
Gelapnya angkasa:
Sendu-sendu bulan purnamaku!
Api zalim membakar baki,
Angin zalim membeku sanubari,
Syamsu disisih, suasana sungguhnya tasid,
Namun, tiadanya agama,
Merupakan keamanan yang terabadi…
Dingin lagi udara,
Gelap lagi angkasa:
Sendu-sendu bulan purnamaku yang sentiasa sunyi…
Lamento da Minha Lua Cheia
A fumaça abraça o céu,
As nuvens puras estão sujas,
O paraíso se foi, não há mais alegria,
O apocalipse vem, não há mais oração.
Para onde vocês vão, seus covardes,
Quando o paraíso desmorona, vocês avançam mil passos,
A lealdade se foi, então a alma desaparece,
O poder maligno herda este mundo.
Então, com seu aceno:
Levantem-se, inferno!
O ar está frio,
O céu está escuro:
Lamento da minha lua cheia!
O fogo cruel queima o que resta,
O vento cruel congela o coração,
O sol é afastado, a atmosfera é realmente pesada,
Mas a falta de fé,
É a segurança que perdura...
O ar está frio de novo,
O céu está escuro de novo:
Lamento da minha lua cheia que sempre está sozinha...