U Casticu
A rabbia chì fraga in la fiara
E vintere sparamundate
U timore di lu farru alzatu
Ùn venenu apparinati à u furore,
À l'odiu di a sbandita sposa,
Nemmenu u punente maestru
Imbutratu si di niuli ed'acque micidiose
A fiumara di danubiu à spanticà I ponti,
A forza di rodanu, quandu chi mare ed'ellu
A si ghjocanu à e petturiccie
Nemmancu I sbollari di l'acque turnate inzirgate
Da e neve frante,
Quand'ellu s'hè arsente u sole
À l'entre di u veranu
A cecu lu focu accatizzatu da l'ira
Ùn lu cummanda nimu, ùn lu para nisunu
Pediniella puru!
A quella da a stizza
A si stringhjaria ancu.
A supplicà vi simu o dii,
Ùn siate ingordi di castichì
Fate pace à quellu ch'hà dumatu u mare
Ma rabbiosu hè firmatu u putente "marone"
Da chi fù vintu u so reame, l'altu secondu.
U giuvanottu arditu si
Da purtà l'eternu carru
Fora di l'andati paterni
Ebbe à pate a fiara da ellu zingata.
Malasciu à chì trafranca l'assestu.
Ogni marinaru da argò imbarcatu,
Fece a malamorte
Offesu, u mare fù à orde vindetta.
Tiffeu fù u prima strintu da falcina
Orfeu cansatu si in infernu,
In tempu d'una volta,
Ci hè turnatu pè u sempre.
Sbrimbate, e so carne funu sparnucciate
Mentre vinia à gallu u so capu
In l'acque di l'ebru.
Ercule, rosu da u murtale rigalu di a moglia
Si fece dà miccia in capu à eta
Anceu fù sbattutu da un cignale.
È tù o meleagru,
Tù chì fusti à toglie vita à babbituzii,
Sarè ammazzatu da mammata altariata.
Rei tutti, culpiti tutti.
Ma chì fallu po fù à fà smarisce
In l'acque chete d'una surgente
Stu giuvanottu da ercule persu.
Andate, andate o eroi,
Andate à batte mari,
Ma attenti à e fonte paisane!
Immone, à fatu sappiutu
Finì in bocca ad'un sarpu di libbia,
Induvinu da tutti, salvune da ellu,
Mopsu morse spaisatu.
S'ellu disse veru, u maritu di tetti
Sarà eternu errente.
Naupliu, ellu, s'hè annigatu è
D'oilè sarà u figliolu à pagà
I crimini: Culpitu da u lampu
Fù ingullitu da u mare.
A moglia d'ammette,
Da salvà lu so sposu
Sarà à offre so vita
È quellu chì abbramava tantu u pilone d'oru
È da chì tuttu stalvò,
Peliade, fù sbrimbatu è messu à
Bullisginà ind'una paghjolla.
Sazii site o dii d'avè vindicatu u mare
Ùn tramannate à quellu chì eseguia.
O Castigo
A raiva que arde na ferida
E ventos descontrolados
O medo do que se ergue
Não vêm se aproximando da fúria,
Do ódio da noiva abandonada,
Nem mesmo o mestre punido
Imbuído de nuvens e águas mortais
O rio Danúbio a destruir as pontes,
A força do rodar, quando o mar e ele
Se jogam nas tempestades
Nem mesmo os borbotões das águas retornadas
Pela neve derretida,
Quando o sol se ausenta
No meio do verão
A cega chama acesa pela ira
Ninguém a comanda, ninguém a controla
Pé de moleque também!
Aquela da brasa
Se apertaria ainda.
A suplicar estamos, ó deuses,
Não sejam gananciosos com o castigo
Façam paz com aquele que domou o mar
Mas raivoso está firmado o poderoso "marone"
De quem foi vencido seu reino, o alto segundo.
O jovem audacioso se
Levará o eterno carro
Fora dos caminhos paternos
Teve que suportar a ferida que ele mesmo causou.
Maldição a quem atravessa o assento.
Todo marinheiro de argô embarcado,
Fez a morte maldita
Ofereceu, o mar foi à ordem da vingança.
Tifeu foi o primeiro a ser cortado
Orfeu cansado se foi ao inferno,
Em tempos antigos,
Ele retornou para sempre.
Desmembrados, suas carnes foram despedaçadas
Enquanto vinha a calar sua cabeça
Nas águas do ebrio.
Hércules, vermelho pelo mortal presente da esposa
Se fez dar a tocha na cabeça à idade
E também foi derrubado por um javali.
E tu, ó Meleagro,
Tu que tiraste a vida de babbituzis,
Serás morto por mamãe altariada.
Reis todos, culpados todos.
Mas que feito foi para fazer desaparecer
Nas águas calmas de uma fonte
Esse jovem de Hércules perdido.
Vão, vão, ó heróis,
Vão a lutar no mar,
Mas cuidado com as fontes paisanas!
Imune, de fato sabido
Acabou na boca de um sarpo de líbia,
Indivíduo de todos, salvado por ele,
Mopsu morreu espantado.
Se ele disse a verdade, o marido de tetti
Será eternamente errante.
Nauplio, ele, se afogou e
D'oilè será o filho a pagar
Os crimes: Culpado pelo relâmpago
Foi engolido pelo mar.
A esposa de admitir,
Para salvar seu esposo
Estará a oferecer sua vida
E aquele que tanto abraçava o pilar de ouro
E de tudo que salvou,
Peleade, foi desmembrado e colocado a
Bullisginà em uma palha.
Satisfeitos estão, ó deuses, por terem vingado o mar
Não deixem para aquele que executava.
Composição: Sénèque Traduction, Jean-Claude Acquaviva