395px

Rómeo e Julieta

A Moti Sol

Rómeó Og Júlía

Upp í risinu sérðu lítið ljós
heit hjörtu fölnuð rós.
Matarleifar bogin skeið
undan oddinum samviskan sveið.

Þau trúðu á drauma myrkrið svalt,
draumarnir tilbáðu þau.
Fingurnir gældu við stálið kalt,
lífs vökvan dælan söng.

Draumarnir langir runnu í eitt
dofin þau fylgdu með.
Sprautan varð lífið, með henni gátu breitt,
því sem átti eftir að ske.

Upp í risinu lágu ófu sinn vef,
óttann þræddu upp á þráð.
Ekkert gat skeð því það var ekkert ef,
ef vel var að gáð.

Hittust á laun - lék´ í friði og ró
í skugganum sat Talía.
Hvítir hestar drógu vagninn með
Rómeó, við hlið hans sat Júlía.

Trúðu á drauma-myrkrið svalt
draumarnir tilbáðu þau.
Rómeó - Júlía,
Rómeó - Júlía.

Þegar kaldir vindar haust sins blása,
naprir um göturnar.
Sérðu Júlíu standa bjóða sig hása,
í von um líf í æðarnar.

Því Rómeó villtist inn á annað svið,
hans hlutverk gekk ekki þar.
Of stór skammtur stitti þá bið,
inn á klósetti á óþekktum bar.

Hittust á laun - lék´ í friði og ró
í skugganum sat Talía.
Hvítir hestar drógu vagninn með
Rómeó, við hlið hans sat Júlía.

Trúðu á drauma-myrkrið svalt
draumarnir tilbáðu þau.
Rómeó - Júlía
Rómeó - Júlía
Rómeó - Júlía
Rómeó - Júlía

Rómeo e Julieta

Lá em cima, no alto, você vê uma luz
corações ardentes, rosa murcha.
Restos de comida, colher torta
sob a ponta, a consciência queimava.

Eles acreditavam nos sonhos, o escuro era frio,
os sonhos os adoravam.
Os dedos dançavam no metal gelado,
a vida, a bomba, cantava.

Os sonhos longos se uniram em um só,
e eles, sonolentos, seguiam juntos.
A seringa virou vida, com ela podiam se expandir,
o que ainda estava por vir.

Lá em cima, no alto, tecia seu destino,
o medo se enrolava no fio.
Nada poderia acontecer, pois não havia se,
se olhasse bem.

Se encontraram às escondidas - brincavam em paz e sossego
na sombra estava Talía.
Cavalos brancos puxavam a carruagem com
Rómeo, ao seu lado estava Julieta.

Acreditavam nos sonhos, o escuro era frio,
os sonhos os adoravam.
Rómeo - Julieta,
Rómeo - Julieta.

Quando os ventos frios do outono sopram,
ásperos pelas ruas.
Você vê Julieta se oferecendo, com voz rouca,
na esperança de vida nas veias.

Pois Rómeo se perdeu em outro palco,
sua parte não funcionava lá.
Uma dose muito forte encurtou a espera,
dentro do banheiro de um bar desconhecido.

Se encontraram às escondidas - brincavam em paz e sossego
na sombra estava Talía.
Cavalos brancos puxavam a carruagem com
Rómeo, ao seu lado estava Julieta.

Acreditavam nos sonhos, o escuro era frio,
os sonhos os adoravam.
Rómeo - Julieta,
Rómeo - Julieta,
Rómeo - Julieta,
Rómeo - Julieta.