Kara Doğa
Bir uluma yankılanıyor yüksek koruluklarda
Kar beyazı dağların ötesinde çürüyüp gidiyor
Kirlenmiş kanım yerdeki buzun üstünde
Gölgeler gece çığlıklarıyla toprağın üzerinde geziniyor
Toprağın üzerinde geziniyor...
Dolunay yavaşça gökyüzüne tırmanıp
Ormanı ve karanlık vadiyi izliyor
Sisli gözler parlıyor ve kara gölgeler canlanıyor
Çürümüş eller soğuk mezarımı kazıyor
Soğuk mezarımı kazıyor...
Sakin görünen orman uzanıyor
Mistik bir dansın güzel ezgisi duyuluyor
Ayışığı kefenleri kirlenmiş
Siyah bulutlarla büyülenince
Ağaçlar arasında bir ceset, yalnız bir cenaze
Duyuyor hastalıklı çığlıkları
Acı dolu sözleri yankılanıyor korulukta
Kara doğanın artık insan olmayan bekçilerinin
Gizlenmiş gölgelerin lanetli ruhları
Süzülürler gecenin içinde
Mezardan gelenlerin uğursuz bakışları arasında
Silüetler geri dönerler bin asırlık uykularından uyanınca
Bin asırlık uykularından uyanınca...
Ormandaki boş karanlık sonsuz gibi
Baykuşlar bile huzursuz şimdi
Çanın sesi heryeri doldurunca
Cennetin hiçbir ışığı aydınlatmaz bu ormanı
Bir uluma yankılanıyor yüksek koruluklarda
Kar beyazı dağların ötesinden bir demet ışık geliyor
Ölü bir şafak çöküyor ormanın üzerine
Kara doğa gölgelere çekiliyor...
Natureza Sombria
Um uivo ecoa nas altas matas
A neve branca além das montanhas vai se desfazendo
Sangue sujo no gelo que tá no chão
Sombras vagam sobre a terra com os brejos da noite
Vagam sobre a terra...
A lua cheia lentamente sobe no céu
Observando a floresta e o vale escuro
Olhos embaçados brilham e sombras negras ganham vida
Mãos podres cavam meu túmulo frio
Cavam meu túmulo frio...
A floresta que parece calma se estende
Uma bela melodia de uma dança mística é ouvida
Os lençóis de morte estão sujos
Quando são encantados por nuvens negras
Entre as árvores, um corpo, um funeral solitário
Ouvindo os brejos doentes
Palavras cheias de dor ecoam na mata
Dos guardiões da natureza que já não são humanos
As almas amaldiçoadas das sombras escondidas
Flutuam na noite
Entre os olhares inquietos dos que vêm do túmulo
Silhuetas retornam quando despertam de mil anos de sono
Quando despertam de mil anos de sono...
A escuridão vazia da floresta é infinita
Até as corujas estão inquietas agora
Quando o som do sino preenche tudo
Nenhuma luz do céu ilumina esta floresta
Um uivo ecoa nas altas matas
Um punhado de luz vem além das montanhas brancas
Uma aurora morta desce sobre a floresta
A natureza sombria se esconde nas sombras...