Stieltjesplein
De trein komt rotterdam inrijden
Men ziet dat niets veranderd is
De huizenrij aan beide zijden
Die godvergeten droefenis
Twee achterkanten die benauwen
Het trieste wasgoed aan de lijn
En aan het eind ook nog dat grauwe
Stieltjesplein
Twee eindeloze huizenblokken
Met kamers waar je op tafel kijkt
Balkonnetje met kolenhokken
Een lucht die om te stikken lijkt
En heel de dag dat monotone
Gestamp van honderd keer die trein
Daar zal een mens maar moeten wonen
Stieltjesplein
Daar zal een mens in zijn geboren
De achterkant van deze tijd
Wat je te zien krijgt en te horen
Is lelijkheid op lelijkheid
's nachts trilt je bed nog op z'n poten
En flitst het licht door je gordijn
Ver weg word je nog uitgefloten
Stieltjesplein
Daar is een mens snel uitgekeken
In dat afschuwelijke oord
Daar is alleen om de twee weken
Een paar uur lol bij feyenoord
En 's avonds zit je voor de ramen
Moe van de dreunen en 't gedrein
Je voor je eigen huis te schamen
Stieltjesplein
Men komt per trein de stad inrijden
Men ziet dat niets veranderd is
De huizenrij aan beide zijden
Die godvergeten droefenis
Men hoort dat er voor alle mensen
Gelijke kansen zouden zijn
Men denkt: dat zijn hier vrome wensen
Stieltjesplein
Praça Stieltjes
O trem chega em Rotterdam
E vê que nada mudou
A fila de casas de um lado e do outro
Essa tristeza esquecida
Duas traseiras que sufocam
A roupa triste no varal
E no final ainda aquele cinza
Praça Stieltjes
Dois blocos de casas sem fim
Com quartos onde se olha pra mesa
Um balcão com depósitos de carvão
Um ar que parece sufocar
E o dia todo aquele monótono
Barulho de cem vezes o trem
Ali uma pessoa tem que morar
Praça Stieltjes
Ali uma pessoa vai nascer
Nos fundos dessa época
O que você vê e ouve
É feiura sobre feiura
À noite a cama ainda treme
E a luz pisca pela cortina
Lá longe você ainda é vaiado
Praça Stieltjes
Ali a pessoa logo se cansa
Nesse lugar horrível
Só a cada duas semanas
Um pouco de diversão com o Feyenoord
E à noite você fica na janela
Cansado dos barulhos e do tremor
Envergonhado na sua própria casa
Praça Stieltjes
Chegam de trem na cidade
E vê que nada mudou
A fila de casas de um lado e do outro
Essa tristeza esquecida
Ouvem que para todas as pessoas
Deveriam haver chances iguais
Pensam: isso são só desejos vãos
Praça Stieltjes