Ik Lig Zo Vaak Te Denken
Ik lig zo vaak te denken, met m'n handen onder 't hoofd:
Een bed is 't begin van alle dingen
Zo dikwijls, als 't donker werd, heb ik mezelf beloofd
Daar honderdduizend liedjes van te zingen
Maar ging dan 's morgens 't licht weer aan
Dan ben ik haastig opgestaan
Om een, twee, drie, een boterham te eten
Pas na een dag vol zaken en zo
Vol narigheid en radio
Dacht ik: Lief bed, 'k had je helemaal vergeten
Dan lag ik weer te denken, met m'n handen onder 't hoofd
Een bed is ook 't eind van alle dingen
En als 't dan goed donker werd, heb ik weer mezelf beloofd
Daar honderdduizend liedjes van te zingen
Het leven begint en 't eindigd in bed
En de grote boze wereld ligt daar tussen
Al wier 't daglicht zijn zaken niet redt
Die vindt in 't donker een steun aan z'n kussen
Je pakt 'ns een (??), 't is je bleke vriendin
Je lacht of je huilt of je bijt 'r 'ns in
Die dikke (??) deken, zo wollig en vet
Dekt Fransen, Chinezen en Yankees en Russen
Elk leven begint en 't eindigd in bed
En de grote boze wereld ligt daar tussen
Zo lig ik dan te denken: ligt nou Truman ook in bed
Dat beeld kan mij zo'n simp'le vreugde schenken
't Is eig'lijk zo gewoon, maar 't geeft een beetje binnenpret
Heel eventjes aan Drees in bed te denken
Als Stalin in de dekens ligt
Zijn ijzeren gordijn potdicht
Is dan die Sovjet Unie nog zo'n wonder
Wie Lieftink op 't kussen ziet
Gelooft in vermogen (??) niet
Lieftink in bed, met 'n schatkistje d'r onder
Zo lig ik dan te peinzen: Ligt Gerbrandy nou in bed
Dat beeld kan mij zo'n simp'le vreugde schenken
't Is eig'lijk zo gewoon, maar 't geeft een beetje binnenpret
Rijkseenheid met een snor in bed te denken
En wordt 't straks pauze op die grote foyer
Bekijk dan de mensen en meng je d'r tussen
Bepeins dan 'ns even dat gekke idee:
Straks, over een paar uur, ligt dat alles op 't kussen
De ogen gesloten, als luiken voor een huis
Geen glimlach aan touwtjes, in bed ben je thuis
Daar liggen wij dan, die we werkelijk zijn
De baarden, de snorren, de krullen, de vlechtjes
Heel oud en heel wijs soms, maar jong nu en klein
(??) even, niets forceren, geen gevechtjes
Zo lig ik dan te peinzen: waarom doen wij eig'lijk zo
Wat spelen wij de leuke en de vlotte
Want onder veler bed staat een gewone witte po
Wat zullen wij elkander nou bedotten
De helft van je energie verspeel je in de komedie
Van: "Mens, heb jij me pakkie al bekeken"
Terwijl je weet van Ot en Sien
Van Sartre tot voorbij Stalin
Ligt iedereen zo doodgewoon onder z'n deken
Dan denk ik soms: Wat kunnen mensen mens'lijk zijn als 't moet
Wat doen wij dan krijgshaftig, koel en netjes
Als ik maar wat te zeggen had, dan stopte ik voorgoed
Het hele mensdom lekker in hun bedjes
Eu Fico Pensando Assim
Eu fico pensando tanto, com as mãos debaixo da cabeça:
Uma cama é o começo de tudo
Tantas vezes, quando escurecia, eu prometi a mim mesmo
Que cantaria cem mil músicas sobre isso
Mas quando a luz voltava de manhã
Eu me levantava às pressas
Para comer um, dois, três pedaços de pão
Só depois de um dia cheio de coisas e tal
Cheio de problemas e rádio
Eu pensava: Querida cama, eu tinha te esquecido completamente
Então eu deitava de novo pensando, com as mãos debaixo da cabeça
Uma cama também é o fim de tudo
E quando escurecia de novo, eu prometia a mim mesmo
Que cantaria cem mil músicas sobre isso
A vida começa e termina na cama
E o grande mundo cruel está ali entre
Embora a luz do dia não resolva nada
Quem encontra no escuro um apoio em seu travesseiro
Você pega uma (??), é sua amiga pálida
Você ri ou chora ou morde ela de vez em quando
Aquela grossa (??) coberta, tão macia e gorda
Cobre franceses, chineses, yankees e russos
Cada vida começa e termina na cama
E o grande mundo cruel está ali entre
Então eu fico pensando: será que Truman também está na cama?
Essa imagem me dá uma alegria tão simples
É na verdade tão comum, mas traz um pouco de risinho interno
Pensar por um momento em Drees na cama
Quando Stalin está debaixo das cobertas
Sua cortina de ferro bem fechada
Ainda é a União Soviética um milagre?
Quem vê Lieftink no travesseiro
Não acredita em poder (??) não
Lieftink na cama, com um baú embaixo
Então eu fico pensando: será que Gerbrandy está na cama?
Essa imagem me dá uma alegria tão simples
É na verdade tão comum, mas traz um pouco de risinho interno
Pensar em um rico com um bigode na cama
E quando for a pausa naquele grande foyer
Olhe as pessoas e misture-se com elas
Pense um pouco sobre essa ideia maluca:
Daqui a algumas horas, tudo isso estará no travesseiro
Os olhos fechados, como persianas de uma casa
Sem sorrisos pendurados, na cama você está em casa
Lá estamos nós, quem realmente somos
As barbas, os bigodes, os cachos, as tranças
Muito velhos e muito sábios às vezes, mas jovens agora e pequenos
(??) um pouco, nada forçar, sem briguinhas
Então eu fico pensando: por que fazemos isso na verdade?
Por que fazemos o divertido e o ágil?
Porque debaixo de muitas camas há um vaso sanitário branco comum
O que vamos fazer para enganar uns aos outros?
A metade da sua energia você desperdiça na comédia
De: "Ei, você já viu meu pacote?"
Enquanto você sabe de Ot e Sien
De Sartre até além de Stalin
Todo mundo está tão normalmente debaixo de suas cobertas
Então às vezes eu penso: Como as pessoas podem ser humanas quando precisam
Por que agimos de forma tão arrogante, fria e arrumada?
Se eu tivesse algo a dizer, eu pararia para sempre
A humanidade toda bem confortável em suas caminhas.