Geen Onvertogen Woord
Toen alles hem uiteindelijk was afgepakt
En iedereen 'm bijna was vergeten
Zat hij alleen maar zwijgend onderuit gezakt
In de stoel waarin m'n oma, tot ze doodging, had gezeten
De man die heel z'n leven onverstoord met de deur en woorden had gesmeten
Was niets meer dan een bleke figurant en leek daarmee akkoord
Zelfs nu z'n lijf 't af liet weten, klonk geen protest
Er viel geen onvertogen woord
Ooit trilden de muren van zijn stem
Was 't getier niet te beschrijven
'k Probeerde uit z'n buurt te blijven
Ik was bang voor hem
Die opa, met z'n vlammende betoog om politiek en grootheidswaan
Een luidruchtig demagoog, zelfingenomen, zelfvoldaan
En als 'ie merkte dat je loog, bleef dan maar bij hem vandaan
De man die, om een vuiltje in z'n oog, kon razen of de wereld zou vergaan
Uitgewoed, stond voorgoed, voor altijd op z'n plaats gezet
Te bang om nog te vloeken, te trots voor een gebed
Alles wat 'm dierbaar was werd afgepakt
Of ingeruild voor ouwemannen kwalen
Alleen tussen z'n oren bleef de boel intakt
Wreed genoeg, hij had geleefd en moest nu tot z'n dood betalen
't Duurde al met al een eeuwigheid voor hij stierf
Maar in z'n (??)finale heeft hij z'n onrust eenmaal nog vermoord
Hij moest 't even kwijt
God, eindelijk komt u me halen, ik was al klaar
't Werd vedomme wel 'ns tijd
Nenhum Palavra Indesejada
Quando tudo foi finalmente tirado dele
E todo mundo quase o esqueceu
Ele só ficou ali, calado, jogado
Na cadeira onde minha avó sentou até morrer
O homem que passou a vida inteira jogando a porta e palavras
Não era mais do que um figurante pálido e parecia concordar
Mesmo agora que seu corpo estava dando sinais, não havia protesto
Não saiu uma palavra indesejada
Um dia, as paredes tremiam com sua voz
Era um grito indescritível
Eu tentava ficar longe dele
Eu tinha medo dele
Aquele avô, com seu discurso inflamado sobre política e grandeza
Um demagogo barulhento, egocêntrico, satisfeito consigo mesmo
E se ele percebia que você estava mentindo, era melhor se afastar
O homem que, por uma sujeira no olho, podia surtar como se o mundo fosse acabar
Exaurido, ficou para sempre em seu lugar
Com medo de xingar, orgulhoso demais para rezar
Tudo que ele amava foi tirado
Ou trocado por doenças de velho
Só entre suas orelhas a coisa ainda estava intacta
Cruel o suficiente, ele viveu e agora tinha que pagar até a morte
Demorou uma eternidade para ele morrer
Mas em sua (??)final ele finalmente matou sua inquietação
Ele precisava se livrar disso
Deus, finalmente você vem me buscar, eu já estava pronto
Já estava mais do que na hora