Ventarrón
Por tu fama, por tu estampa,
sos el malevo mentado del hampa;
sos el más taura entre todos los tauras,
sos el mismo Ventarrón.
¿Quién te iguala por tu rango
en las canyengues quebradas del tango,
en la conquista de los corazones,
si llega la ocasión?
Entre el malevaje,
Ventarrón a vos te llaman...
Ventarrón, por tu coraje,
por tus hazañas todos te aclaman...
Y a pesar de todo,
Ventarrón dejó Pompeya
y se fue tras de la estrella
que su destino le señaló.
Muchos años han pasado
y sus guapezas y sus berretines
las fue dejando por los cafetines
como un castigo de Dios.
Solo y triste, casi enfermo,
con su derrota mordiéndole el alma,
dejo el malevo buscando su fama
que otro ya conquistó.
Ya no sos el mismo,
Ventarrón, de aquellos tiempos.
Sos cartón para el amigo
y para el maula un pobre cristo.
Y al sentir un tango
compadrón y retobado,
recordás aquel pasado,
las glorias guapas de Ventarrón.
Ventarrão
Por sua fama, por seu jeito,
só o malandro famoso do gueto;
só o mais brabo entre todos os brabos,
só o próprio Ventarrão.
Quem te iguala pelo seu posto
nas quebradas do tango, no gosto,
na conquista dos corações,
se a chance aparece?
Entre os malandros,
Ventarrão, é assim que te chamam...
Ventarrão, por sua coragem,
pelas suas façanhas todos te aclamam...
E apesar de tudo,
Ventarrão deixou Pompeia
e foi atrás da estrela
que seu destino lhe apontou.
Muitos anos se passaram
e suas bravatas e suas manias
as deixou pelos botecos
como um castigo de Deus.
Sozinho e triste, quase doente,
com sua derrota apertando a alma,
deixou o malandro buscando sua fama
que outro já conquistou.
Já não é mais o mesmo,
Ventarrão, daqueles tempos.
É só papel pro amigo
e pra quem não vale nada, um pobre cristo.
E ao ouvir um tango
compadre e desaforado,
lembra daquele passado,
as glórias bravas do Ventarrão.