Tuareg
Fora diseittu, rintra tanti ciuri
sbattinu 'nto ventu veli imajhiren
strati, terri battuti ri genti senza tempu
tejil, amuri e scantu.
U sali comu l'oru, carriatu supra e spaddi
a to vita appizzata 'nta na uccia r'acqua
I picciriddi cantanu 'ntunnu
casi ri pagghia e fangu
occhi funnuti e nivuri.
A dda banna suiddati appizzanu banneri
testi malati misiru, misiru 'i mura o ventu
na pocu ri paroli ritti senza cchiù amuri
'i mannanu luntanu, 'i vonnu ncatinari
L'occhi stricati abbampanu, p'a rina un si ci viri, u postu runni veni, t'adduni ch'è luntanu
Fujunu si nni vannu, 'i mannanu luntanu
tejil, amuri e scantu.
Tuareg
Fora desse jeito, dentro de tantas flores
batem no vento como se fossem imagens
ruas, terras pisadas por gente sem tempo
tecido, amor e medo.
O sol como ouro, carregado nos ombros
a sua vida pendurada numa gota d'água
As crianças cantam em coro
casas de palha e barro
e olhos fundos e escuros.
Naquela bandeira suja levantam estandartes
textos doentes se misturaram, se misturaram com as paredes ou o vento
um pouco de palavras diretas sem mais amor
as mandam longe, querem encadear
Os olhos apertados brilham, na areia não se vê, o lugar se aproxima, você percebe que está longe.
Fugiram, se foram, as mandam longe
tecido, amor e medo.