Tulppaani
Auki raapii ruoste, kehdossa verikiven
Sahaa irti itran, kiskoo nahan lihaa nuollen ja nauraa
Sammuu tuo kirkas loiste, kironsa sylkee
Kun huuto lakkaa kuoressa katkeruuden
Sitä itkee, ei tiedä miksi vielä elää
Velloo liete lihan, alla jalkojen sinisten
Sulkee pimeään, on vain kangastus tuttu kaukainen
Sammuu tuo kirkas loiste, kironsa sylkee
Kun huuto lakkaa kuoressa katkeruuden
Sitä itkee, ei tiedä miksi vielä elää
Edessä suuren pimeän, hauras mieli kellastuu
Kun itseltään unohtuu, kun loputkin maatuu
Sammuu tuo kirkas loiste, kironsa sylkee
Kun huuto lakkaa kuoressa katkeruuden
Sitä itkee, ei tiedä miksi vielä elää
Tulipa
Aço arranha a ferrugem, no berço da pedra sangrenta
Corta a essência, arranca a pele lambendo e rindo
Apaga aquele brilho intenso, sua maldição cospe
Quando o grito para na casca da amargura
Chora por isso, não sabe por que ainda vive
Boiando a lama da carne, sob os pés azuis
Fecha-se na escuridão, é só uma miragem familiar e distante
Apaga aquele brilho intenso, sua maldição cospe
Quando o grito para na casca da amargura
Chora por isso, não sabe por que ainda vive
Diante da grande escuridão, a mente frágil amarelece
Quando se esquece de si, quando o resto também apodrece
Apaga aquele brilho intenso, sua maldição cospe
Quando o grito para na casca da amargura
Chora por isso, não sabe por que ainda vive