Herfst En De Weduwnaar
Het leven met haar was zijn geluk, de zon een stille getuige van hun liefde. Niks kon echter haar ziekte voorkomen. Het leven geeft en het leven neemt. Op een herfstbegrafenis scheen geen zon die een verloren man troosten kon.
Eenzaam zit hij in zijn stoel. Alleen de klok verbreekt de stilte.
In zijn hoofd is alles kalm. Niets lijkt nog langer van belang te zijn.
Uren staart hij uit het raam. Bomen zijn kaal en ook de lucht is grauw.
In het donker slaapt hij daar. Nacht voedt de geest en geeft ons nieuwe kracht.
In een droom ziet hij haar weer naast zich staan.
Zij lacht en neemt zijn hand in die van haar.
Hij huilt en weet dat dit het laatste afscheid is
Van haar die hij met heel zijn leven lief had.
's Ochtends wekt de zon hem zacht. Het licht onthult een schone najaarsdag.
Roerloos zit hij in die stoel. Alles lijkt anders dan de dag ervoor.
Tranen vullen zijn ogen. Buiten ontwaakt een nieuwe wereld.
In zijn hart een nieuw besef. Leven gaat door met elke nieuwe dag.
Outono E o viúvo
Viver com ela teve sorte, o sol é um testemunho do seu amor. No entanto, nada poderia impedir a sua doença. Ele dá vida e tira a vida. Em um sol de outono que nenhum funeral parecia um homem perdido poderia consolar.
Sozinho ele se senta em sua cadeira. Apenas o relógio quebra o silêncio.
Em sua cabeça, tudo está calmo. Nada parece ser mais importante.
Horas ele olha pela janela. As árvores estão nuas eo céu é cinza.
No escuro ele dorme lá. Noite alimenta a mente e nos dá novas forças.
Em um sonho vê-la novamente de pé ao lado dele.
Ela sorri e pega sua mão na dela.
Ele chora e sabemos que este é o último adeus
De a ela que ele amava com toda a sua vida.
Na parte da manhã o sol acorda-o suavemente. A luz revela um lindo dia de outono.
Imóvel, ele se senta naquela cadeira. Tudo parece diferente do dia anterior.
Lágrimas enchem seus olhos. Fora despertado um novo mundo.
Em seu coração, um novo sentido. A vida continua a cada novo dia.