La Nana de L'antonio
Avui se'ns ha mort l'antonio
Un pelagats un mamarratxo
Un delinqüent un macarrilla
Vell viciós i un gran borratxo
Un element de mala vida
Hi havia calma al velatori
Al dipòsit hi havia calma
Calma tensa calma trista
Un efluvi de visites
I un pilot de gent sofrida
I un sergent de policia
Entrava a la comissaria
I li explicava al comissari
Que l'antonio s'havia mort
Un cabró menys
Però en el fons sabien de sobres
Que l'antonio era un bon home
Era un mecenes robin hood
Caigut en pena
Per error posat al món
És la nana de l'antonio
L'última de les nanes
Nana dels difunts
La nana del vell antonio
Del descans la pau eterna
Nana del repòs
Quanta gent que avui plorava
Al.legats amics i amors
Tanta gent desquiciada
La seva sola presència
Derrotxava incandescència
Setze putes es quedaven
Sense feina condemnades
A arrastrar-se pels carrers
Més bruts del món
Que l'antonio les cuidava
I protegia i estimava
I explotava amb tanta gràcia
Quan hi ha amor va bé el treball
És la nana del macarra
Del macarra de l'antonio
Nana de la son
El pobre se n'ha anat de cop
D'un atac de cor de cop
Se n'ha anat al món dels morts
A fer bulto al cementiri
Que n'hi ha un més avui podrint-s'hi
I l'ernest homosexual
Amb setze anyets es suïcidava
Sense l'antonio aquesta vida
Era per fer-se un llaç al cul
Morí penjat
Sense la polla del gran home
Sense amor sense carícies
Ni regals ni alegria
Sense el vell
Ell no podia ell es moria
I és la nana del marica
Del marica de l'antonio
Nana de la pau
I una flota de criatures
Desquiciades a la infancia
A la carn de reformatori
Avui queden sense pare
Per ell tots eren fills seus
Fills alegres i agraïts
Que robaven però estudiaven
Que es drogaven però llegien
Petits quinquis que amb el temps
Podrien fer una gran carrera
Avui ha mort aquell bon home
Que es va fer estimar pels necis
I per dones de moral
Més que discreta i els camells
I els advocats
Que oferia alcohol als pobres
I regalava gavardines
Als vells exhibicionistes
I donava droga als nens
Sense interès
I és la nana del mecenes
Del mecenes de l'antonio
Nana del descans
Som a mitjans de novembre
I es presenta un hivern càlid
De calitja fum i núvols
De borrasques tan discretes
De basura i brutícia
Avui es presta tan a ploure
Però no plou ni crec que plogui
Fot un sol al cementiri
Fa calor hi ha ciment sec
Sellant la tumba
Un altra làpida que es tanca
Un altre ninxo que es rellena
Dos enterradors de pressa
Hi ha treball per fer
Hi ha feina per donar i vendre
I és la nana de l'antonio
És la nana de les nanes
Nana del final
La nana del vell antonio
Llarga vida per l'antonio
I un petò per ell.
A Canção do Antônio
Hoje morreu o Antônio
Um pelado, um vagabundo
Um delinquente, um marginal
Velho viciado e um grande bêbado
Um elemento de má vida
Havia calma no velório
No depósito havia calma
Calma tensa, calma triste
Um eflúvio de visitas
E um monte de gente sofrida
E um sargento de polícia
Entrava na delegacia
E contava pro comissário
Que o Antônio tinha morrido
Um cabra a menos
Mas no fundo sabiam bem
Que o Antônio era um bom homem
Era um mecenas, um Robin Hood
Caído em desgraça
Por erro colocado no mundo
É a canção do Antônio
A última das canções
Canção dos defuntos
A canção do velho Antônio
Do descanso, a paz eterna
Canção do repouso
Quanta gente hoje chorava
Amigos, amores e alegados
Tanta gente descontrolada
A sua única presença
Exalava incandescência
Dezesseis putas ficaram
Sem trabalho, condenadas
A se arrastar pelas ruas
Mais sujas do mundo
Pois o Antônio as cuidava
E protegia e amava
E explorava com tanta graça
Quando há amor, o trabalho flui
É a canção do marginal
Do marginal do Antônio
Canção do sono
O pobre se foi de repente
De um ataque cardíaco, de repente
Se foi pro mundo dos mortos
Fazer volume no cemitério
Que hoje tem mais um apodrecendo lá
E o Ernesto, o homossexual
Com dezesseis aninhos se suicidou
Sem o Antônio, essa vida
Era pra se fazer um laço no cu
Morreu enforcado
Sem o pênis do grande homem
Sem amor, sem carícias
Nem presentes, nem alegria
Sem o velho
Ele não podia, ele morria
E é a canção do viado
Do viado do Antônio
Canção da paz
E uma frota de criaturas
Descontroladas na infância
Na carne de reformatório
Hoje ficam sem pai
Pra ele todos eram seus filhos
Filhos alegres e agradecidos
Que roubavam, mas estudavam
Que se drogavam, mas liam
Pequenos delinquentes que com o tempo
Poderiam fazer uma grande carreira
Hoje morreu aquele bom homem
Que se fez amar pelos tolos
E por mulheres de moral
Mais que discreta, e os traficantes
E os advogados
Que oferecia álcool aos pobres
E presenteava gabardines
Aos velhos exibicionistas
E dava droga às crianças
Sem interesse
E é a canção do mecenas
Do mecenas do Antônio
Canção do descanso
Estamos em meados de novembro
E se apresenta um inverno quente
De neblina, fumaça e nuvens
De tempestades tão discretas
De lixo e sujeira
Hoje está tão propenso a chover
Mas não chove, nem acho que vai chover
Faz um sol no cemitério
Está quente, o cimento seco
Selando a sepultura
Outra lápide que se fecha
Outro nicho que se preenche
Dois coveiros apressados
Há trabalho a fazer
Há emprego pra dar e vender
E é a canção do Antônio
É a canção das canções
Canção do final
A canção do velho Antônio
Longa vida pro Antônio
E um beijo pra ele.