De muur van geraardsbergen
Als de natte wind in je botten dringt
En de hamer zingt langs je oor:
'Hier nog een lel dan op je nek!'
De keienstraat door je benen slaat
En het pijnbeest knaagt aan je knie,
Het einde loert in de drek.
Ja, dan komt de muur en hij bijt meteen,
Het zuur snijdt door je heen, gemeen, een, twee, nee.
Hij trekt je adem en je snot vanonder uit je rauwe strot.
Waarom, o God, waarom?
Als de dunne schijt langs je dijen glijdt
En de hele zooi rijdt van je weg.
Nooit kom ik verder dan de goot.
En je wordt klein en het is allemaal schijn
En je zou meer moeten zijn dan een dweil.
Waarom, moeder, ben ik al dood?
Ja, dit is de muur en hij is diep en vuil,
Een spleet, gat, knekelkuil. Hoe kom ik eruit?
Hij hangt aan mijn rug als een blok beton,
Knijpt de godvers uit mijn droge tong.
Ah hond, ja hond, nu moet je gaan.
Wordt het stof of wordt het goud?
Wordt het gras of wordt het steen?
Wordt het nacht of licht?
Ah, ik neem die bult alleen.
Ja, dit is de muur en ik vreet hem op,
Schop mijn drog over de top en jank, jank, jank niet meer.
Het gaat alweer naar benee, ik jaag met de besten mee,
o nee, mij krijgen ze niet.
Het gaat alweer naar benee, ik jaag met de besten mee,
O nee, mij krijgen ze niet.
A Muralha de Geraardsbergen
Quando o vento molhado entra nos seus ossos
E o martelo canta perto do seu ouvido:
'Aqui vai mais um golpe na sua nuca!'
A rua de paralelepípedos bate nas suas pernas
E a dor roeu seu joelho,
O fim espreita na lama.
Sim, então vem a muralha e ela morde na hora,
O ácido corta você, cruel, um, dois, não.
Ela arranca seu ar e seu muco de dentro da sua garganta crua.
Por que, ó Deus, por que?
Quando a merda fina escorrega pelas suas coxas
E toda a bagunça se afasta de você.
Nunca vou passar da sarjeta.
E você fica pequeno e tudo é ilusão
E você deveria ser mais do que um trapo.
Por que, mãe, eu já estou morto?
Sim, esta é a muralha e ela é profunda e suja,
Uma fenda, buraco, cova de ossos. Como eu saio daqui?
Ela pesa nas minhas costas como um bloco de concreto,
Esmaga a desgraça da minha língua seca.
Ah cachorro, sim cachorro, agora você tem que ir.
Vai ser poeira ou vai ser ouro?
Vai ser grama ou vai ser pedra?
Vai ser noite ou luz?
Ah, eu enfrento essa subida sozinho.
Sim, esta é a muralha e eu a devoro,
Chuto minha ilusão para o alto e não choro mais.
Está indo de novo para baixo, eu corro com os melhores,
Oh não, não vão me pegar.
Está indo de novo para baixo, eu corro com os melhores,
Oh não, não vão me pegar.