Roos
Roos, ben niet bang nu je moet gaan.
Roos, je hebt voor heter vuur gestaan.
Laat die laatste nacht maar komen,
Als een man, je laatste man.
Zijn blik is leeg en koud,
Zijn handen zijn van hout,
Zijn mond een gat dat zwijgt.
Je weet wat je moet doen:
Je laten nemen voor de poen,
Die je deze keer niet krijgt.
Roos, denk aan het vuil en het geweld,
De wolven huilen op de vuilnisbelt.
En dat het altijd zo zal blijven,
Ook zonder jou, ook zonder jou.
Ik weet nog wat je zei
In café 'De Koopvaardij'
Van drank en dope doorzweefd:
'Ik ben een ander dan ik ken,
die ik diep in mezelf ben
heeft helemaal nooit geleefd.'
Roos, ga niet in vrede naar je graf.
Roos, vrede na zo'n leven, dat is laf.
Bewaar je mooiste vloeken voor het laatst,
De mooiste voor het laatst.
We drinken op je ziel,
Dat ding dat steeds maar viel,
Bleef hangen in het slijk.
Hoe heette ze ook weer?
Ik weet 't al niet meer.
Wat doet 't er ook toe voor een lijk.
Rosas
Rosas, não tenha medo, agora é hora de ir.
Rosas, você já enfrentou fogo mais quente.
Deixe essa última noite chegar,
Como um homem, seu último homem.
Seu olhar é vazio e frio,
Suas mãos são de madeira,
Sua boca um buraco que não fala.
Você sabe o que deve fazer:
Se deixar levar pela grana,
Que dessa vez você não vai ganhar.
Rosas, pense na sujeira e na violência,
Os lobos uivam no lixão.
E que sempre será assim,
Mesmo sem você, mesmo sem você.
Eu ainda lembro do que você disse
No café 'A Cooperação'
Sobre bebida e drogas:
'Eu sou outro além de quem conheço,
Aquele que está profundo em mim
Nunca viveu de verdade.'
Rosas, não vá em paz para o seu túmulo.
Rosas, paz depois de uma vida assim, isso é covardia.
Guarde seus melhores xingamentos para o final,
Os melhores para o final.
Vamos brindar à sua alma,
Aquela coisa que sempre caía,
Ficou presa na lama.
Como era mesmo o nome dela?
Eu já não lembro mais.
Que diferença faz para um cadáver.