Stad van je leven, stad van je dood
Je was als kind de derde, eigenlijk al te veel.
Als je handen voelde was het om je keel.
Je werd die stille jongen van de laatste rij,
Die zijn kop moest houden als hij ineens wat zei.
En je droomde van de stad, dat zoete moeras,
Waar iedereen kroop, niemand iets was,
Straten vol licht voor dat donkere gat,
Waarvan je al wist dat het diep in je zat.
Stad van de dorst, die zuigt aan je bloed,
Danst als een aap met wat je ook doet,
Die deint door de nacht als een dolende boot,
Stad van je leven, stad van je dood.
Je bent toen aangekomen, je was zo wild en gek.
Ze konden klappen krijgen, ze hingen om je nek.
Je was niet meer te stuiten, ging als de storm tekeer.
Het einde was geen einde, alleen maar meer en meer.
En je zeilde door de stad, versleet ze per tien,
Een vlek in het bed en dan nooit meer zien.
Snel naar De Dijk, misschien was er nog iets,
Die richel zo glad en al het andere niets.
Stad die zich kleedt in de waan van de dag,
Achter haar aan met dat gif in je lach.
Die bonkende stroom, die stoom en die stoot,
Stad van je leven, stad van je dood.
Ineens is het afgelopen, uitverkocht.
Alleen jezelf nog over, die je eigenlijk nooit zo mocht.
Je voelt dat kind weer in je, achter het muurtje staan.
Je kon 't wel vergeten, maar niet verslaan.
En daar loop je door de stad, belaagd en beloerd.
Vanwege die schuld en dat je het hebt verhoerd.
Blijf weg uit die buurt, je wordt er vervloekt,
Maar je slaapwandelt door, alsof je 't zoekt.
O stad van de wraak, ze sleuren je mee,
Slaan met je kop op de vloer van de plee.
En het laatst wat je snuift is het gruis van de goot.
Stad van je leven, stad van je dood.
Cidade da sua vida, cidade da sua morte
Você era a terceira criança, na verdade já era demais.
Quando sentia suas mãos, era pra te apertar o pescoço.
Você se tornou aquele garoto quieto da última fila,
Que tinha que se segurar quando de repente falava algo.
E você sonhava com a cidade, aquele doce pântano,
Onde todo mundo rastejava, ninguém era nada,
Ruas cheias de luz para aquele buraco escuro,
Do qual você já sabia que estava bem fundo em você.
Cidade da sede, que suga seu sangue,
Dança como um macaco com o que você fizer,
Que balança pela noite como um barco à deriva,
Cidade da sua vida, cidade da sua morte.
Você chegou lá, tão selvagem e louco.
Podiam te aplaudir, te cercavam pelo pescoço.
Você não podia ser contido, era como uma tempestade.
O fim não era um fim, era só mais e mais.
E você navegou pela cidade, desgastando-a em grupos de dez,
Uma mancha na cama e depois nunca mais ver.
Rápido pra De Dijk, talvez ainda houvesse algo,
Aquela beirada tão lisa e o resto nada.
Cidade que se veste na ilusão do dia,
Atrás dela com aquele veneno no seu sorriso.
Aquela corrente pulsante, aquele vapor e aquele golpe,
Cidade da sua vida, cidade da sua morte.
De repente tudo acaba, esgotado.
Só você mesmo, que na verdade nunca gostou tanto.
Você sente aquela criança de novo em você, atrás do muro.
Você podia até esquecer, mas não derrotar.
E lá vai você pela cidade, assediado e vigiado.
Por causa daquela culpa e de ter ignorado.
Fique longe daquele lugar, você vai ser amaldiçoado,
Mas você continua vagando, como se estivesse procurando.
Oh cidade da vingança, eles te arrastam,
Batendo sua cabeça no chão do banheiro.
E a última coisa que você cheira é a sujeira da sarjeta.
Cidade da sua vida, cidade da sua morte.